සිවුමංසල කොලූගැටයා #101: නිව්ස්වීක් කඩදාසියෙන් සමු ගනියි!

In this week’s Ravaya column (in Sinhala), I look back at the Newsweek magazine’s illustrious history of nearly 80 years, and reflect on the phenomenon of news magazines: are their days numbered, at least in print?

Newsweek magazine Last Print Issue 31 Dec 2012
‘‘අප කවදාවත් ගතානුගතික සඟරාවක් හෝ බයගුළු ප‍්‍රකාශනයක් හෝ වූයේ නැහැ. අප ඩිජිටල් මාධ්‍යයට මුළුමනින් අවතීර්ණ වන්නේත් අලූත් දෙයක් කිරීමේ එම එඩිතර ගුණය පෙරදැරි කරගෙනයි. යම් දිනෙක අපේ තරගකාරී ප‍්‍රකාශන සියල්ල ද අප පුරෝගාමීව යන මේ මෙඟහි ම ගමන් කරනු ඇති!’’

නිව්ස්වීක් (Newsweek) ජාත්‍යන්තර පුවත් සඟරාවේ අවසන් මුද්‍රිත කලාපයට (2012 දෙසැම්බර් 31) විශේෂ පණිවුඩයක් ලියමින් එහි කර්තෘ ටීනා බ‍්‍රවුන් එසේ කියා සිටියා.

සඟරාවේ ප‍්‍රකාශකයන් හා වත්මන් කතුවරුන් අවධාරණය කර සිටියේ මෙය දශක අටක් වයසැති සඟරාවේ අවසානය නොව අලූත් ආරම්භයක් පමණක් බවයි. වෙළඳපොළ හා තාක්ෂණය වෙනස් වන ආකාරයට පරිනාමීයව හැඩ ගැසීමක් ලෙස ඔවුන් එය හඳුන්වා දුන්නා.

2012 දෙසැම්බර් මස 31 වනදා නිකුත් කළ අවසන් මුද්‍රිත කලාපය ම සිය ඉතිහාසය දෙස හැඟීම්බරව නෙතග බැල්මක් හෙළන්නට ඔවුන් කැප කළා. ටයිම් හා නිව්ස්වීක් සතිපතා පුවත් සඟරා කියවමින් හැදුනු, එයින් ආභාසය ලත් මට මෙය හැඟීම්බර අවස්ථාවක්. ලෝක ව්‍යාප්ත මාධ්‍ය පවුලේ දැවැන්තයකුගේ ප‍්‍රබල සන්ධිස්ථානයක්. මුද්‍රිත මාධ්‍යයේ වර්තමානය හා අනාගතය ගැන මෙනෙහි කරන්නට නිමිත්තක්.

First issue of Newsweek

First issue of Newsweek

නිව්ස්වීක් උපන්නේ 1933 පෙබරවාරි 17 වනදා. එය ඇරඹුවේ තොමස් ජේ. සී. මාටින්. මුල් ම කතුවරයා වූයේ සැමුවෙල් ටී. විලියම්සන්. 1923 මාර්තු 3 වනදා අරඹන ලද ටයිම් (TIME) සඟරාවට තරගකාරී ප‍්‍රකාශනයක් වූ මෙය, දශක ගණනාවක් පුරා අමෙරිකාවේත්, ජාත්‍යන්තර මට්ටමිනුත් ප‍්‍රධාන පෙළේ පුවත් සඟරාවක් ලෙස පිළිගැනීමට පාත‍්‍ර වුණා. එහි උච්ච අවධියේ ලොව පුරා පිහිට වූ කාර්යාල 23ක වාර්තාකරුවන් හා ජායාරූප ශිල්පීන් සිය ගණනක් සේවය කළා. වසර 80කට ආසන්න කාලයක් තුළ මුද්‍රිත සඟරාවේ කලාප 4,150ක් පළ කරනු ලැබුවා.

ටයිම් හා නිව්ස්වීක් සඟරා දෙක හිතකර තරගකාරිත්වයක් මත ක‍්‍රියා කළා. මේ ප‍්‍රකාශන දෙක ම සිය ප‍්‍රධාන කාර්යාලයන් පිහිට වූයේ අමෙරිකාවේ ප‍්‍රකාශන මාධ්‍ය කේන්ද්‍රය වන නිව් යෝක් නුවර මැන්හැට්න් දුපතේ එකිනෙකට නොදුරින්. වෙළඳ පොළේ පත්තර ලෑලි හා පොත් සාප්පු හරහා මෙන් ම දායකත්වය හරහා ද මේ සඟරා අලෙවි කරනු ලැබුවා.

නිව්ස්වීක් අන්තිම මුද්‍රිත කලාපයේ එක් විශේෂාංගයක් වන්නේ දිගු කලක් ටයිම් කතුවරයකුට සිටි ජිම් කෙලී හා එබඳු ම කලක් නිව්ස්වීක් කතුවර වූ එවන් තෝමස් දෙදෙනා තම තමන්ගේ සඟරා දෙකේ නිරතුරු තරගය ගැන සුහද ආවර්ජනා කිරීම. අවසාන විනිශ්චයේ දී දෙපිරිස ම කළේ පොදු උන්නතිය වෙනුවෙන් පාඨකයන්ට වැඩ කිරීම. උසස් ම මාධ්‍ය සදාචාරයත් එයයි!

දිනපතා පුවත්පත් එයට පෙර දින සිදු වූ දේ වාර්තා කරනවා. යම් තරමක පුවත් විග‍්‍රහයක් ද ගෙන එනවා. සති අන්ත පුවත්පත්වල (අපේ රටවල ඉරිදා, ඉස්ලාමීය රටවල සිකුරාදා) ඊට ඔබ්බට යන පුවත් විමර්ශනයක් හා විශේෂාංග ලිපි ඇතුළත් වනවා. මේ දෙයාකාරයේ ම අන්තර්ගතයන්ට වඩා ගැඹුරින් එහෙත් කාලානුරූපීව සිදුවීම් හා ප‍්‍රවණතා ගැන වාර්තා කරන්නත්, සංවාද කරන්නත් පුවත් සඟරා උත්සාහ කරනවා.

පුවත් සඟරා සම්ප‍්‍රදාය බි‍්‍රතාන්‍යයේ The Economist විසින් ඇරඹුවේ 1843දී. එය වඩාත් ජනප‍්‍රිය වූයේ TIME සඟරාව සමඟයි. (නාමකරණය ගැන නිරවුල් අවබෝධයක් අවශ්‍යයි. TIME යනු ලෝකයේ වැඩියෙන් ම අලෙවි වන පුවත් සඟරාවයි. එහි නම ලියන්නේ මුළුමනින් ම ඉංග‍්‍රීසි කැපිටල් අකුරුවලින්. Times යනු ඉංග‍්‍රීසි බසින් පත්තර පළ කරන රටවල් රැසක දිනපතා හෝ සති අන්ත පත්තරවලට බහුලව යෙදෙන නමක්. බි‍්‍රතාන්‍යය, අයර්ලන්තය, ඉන්දියාව, අමෙරිකාව ආදී රටවල ටයිම්ස් පත්තර තිබෙනවා. පොදු නමක් තිබුණත් එකකට එකක් සම්බන්ධ නැහැ. ටයිම් සඟරාව හා ටයිම්ස් පත්තර පටලවා නොගත යුතුයි.)

කවරයේ යොදන රූපයක් තේමා කර ගෙන සඟරාව ඇතුළත පිටු ගණනාවක් පුරා විස්තරාත්මක විග‍්‍රහයක් හෝ වාර්තාකරණයක් ගෙන ඒමේ කවරයේ කථාව (cover story) සම්ප‍්‍රදාය ටයිම් හා නිව්ස්වීක් සඟරා දෙක සාර්ථකව කළා.

නිව්ස්වීක් මා නිරතුරුව කියවූ සඟරාවක් නොවෙයි. ශ‍්‍රී ලංකාව ඇතුළු ආසියාතික රටවල නිව්ස්වීක්ට වඩා ටයිම් සඟරාව ඉදිරියෙන් සිටියා. එයට එක් හේතුවක් නම් හොංකොං නුවර කේන්ද්‍ර කර ගෙන ආසියානු සංස්කරණයක් ටයිම් සතිපතා පළ කරද්දී නිව්ස්වීක් කළේ ජාත්‍යන්තර සංස්කරණයක් (Newsweek International) පමණක් වීමයි. (ජපන් බසින් නිව්ස්වීක් කලක් පළ කෙරුණා.) එහෙත් ලෝකය සසල කර වූ හෝ ලෝක ව්‍යාප්තව අවධානය යොමු වූ සිදුවීම් ගැන ටයිම් හා නිව්ස්වීක් සඟරා දෙක වාර්තා කරන්නේ කෙසේ ද යන්න ගැන මා පාසල් සිසුවකුව සිටි කාලයේ පටන් ම අවධානය යොමු කළා.

ටයිම් සඟරාව යම් පමණකට අමෙරිකානු ප‍්‍රධාන ප‍්‍රවාහයට අනුගත වන අතර, නිව්ස්වීක් ඊට වඩා ලිබරල් හා විකල්ප මතාධාරී වූ අවස්ථා බොහෝ තිබුණා. අන්තිම මුද්‍රිත කලාපයෙන් මෙතෙක් ආ මඟ ගැන ආවර්ජනය කරද්දීත් නිව්ස්වීක්හි වත්මන් හා විශ‍්‍රාමික පුවත්පත් කලාවේදීන් හා කතුවරුන් හුවා දක්වන්නේ මේ ගතිගුණයයි.

Landmark Newsweek cover storyඋදාහරණයක් හැටියට අප‍්‍රිකානු සම්භවය ඇති කළු අමෙරිකානුවන් සම අයිතිවාසිකම් ලබා ගැනීමට 1950 – 1960 දශකවල ගෙන ගිය අරගලය වාර්තා කිරීමේ දී නිව්ස්වීක් ඉදිරියෙන් සිටියා. කළු ජාතිකයන්ගේ සිතුම් පැතුම් හා බලාපොරොත්තු සානුකම්පිතව හසු කර ගනිමින් මැදහත්ව නිව්ස්වීක් කළ දිගු කාලීන වාර්තාකරණය සම අයිතීන් දිනා ගැනීමටත්, අමෙරිකානු ජන සන්තානය සදහට වෙනස් කිරීමටත් දායක වූ සැටි නිව්ස්වීක් සඟරාවේ මුල් ම කළු ජාතික කතුවරයා වූ මාක් විටෙකර් පෙන්වා දෙනවා.

මානව සංහතියෙන් හරි අඩක් වන කාන්තාවන්ට සම තැන් දීම ගැනත්, නිව්ස්වීක් සඟරාව සෙසු අමෙරිකානු ප‍්‍රකාශනවලට වඩා උද්‍යෝගයෙන් වාර්තා කළා. 1960 ගණන්වල මතුව ආ ස්ත‍්‍රීවාදයේ (Feminism) සමාජයීය, දේශපාලනමය හා සාංස්කෘතික බලපෑම් ගැන මුල්වරට කවරයේ කථාවක් කළ ප‍්‍රධාන සඟරාව වූයේ නිව්ස්වීක්. ඒ 1970දී. ඒ වසරේ ම කර්තෘ මණ්ඩලය තුළ සම අවස්ථා හා සුදුස්සාට සුදුසු තැන ඉල්ලා නිව්ස්වීක් පුවත්පත් කලාවේදී කාන්තා පිරිසක් නඩු මඟට පිවිසියා.

සාමාන්‍යයෙන් මාධ්‍ය හාම්පුතුන්ට නඩු කියා දිනුවත් එතරම් දුර යන්නට බැරි යථාර්ථය තුළ, ඔවුන් පුවත්පත් කලාවේ කාන්තා සහභාගීත්වයේ නිම් වළලූ පුළුල් කළා. 1972දී තීරු ලිපි රචනයට මුල් වරට කාන්තාවක් හවුල් කර ගත් නිව්ස්වීක්, 1975දී ජ්‍යෙෂ්ඨ කතුවර තනතුරට කාන්තාවක් පත් කළා. එතෙක් කල් පිරිමි කතුවරුන්ට පර්යේෂණ සහාය දෙමින් අවශේෂ භුමිකා රඟපෑ අමෙරිකානු පත‍්‍රකලාවේදිනියන්ට කුසලතාව හා කැපවීම හරහා ඉහළට එන්නට මඟ විවර වූයේ ඉන් පසුවයි.

නිව්ස්වීක් අමෙරිකාව හා බටහිර ලෝකයෙන් ඔබ්බට දියුණු වන ලෝකය දෙසත් මැදහත්ව බලන්නට උත්සාහ කළා. මේ ගැන අවසන් මුද්‍රිත කලාපයේ නිසි ආවර්ජනයක් නැතත් 1980 ගණන්වල ආසියානු, අප‍්‍රිකානු හා ලතින් අමෙරිකානු රටවලින් මතුව ආ ස්වාධීන චින්තකයන්ට හා දක්ෂ ලේඛකයන්ට සඟරාවේ තීරු ලිපි ලිවීමේ අවස්ථාව උදා කර දුන් බව මට හොඳට මතකයි.

Tarzie Vittachi

Tarzie Vittachi

නිව්ස්වීක් හරහා තුන්වන ලෝකයේ දැක්ම මැනවින් සන්නිවේදනය කළ එබඳු එක් චරිතයක් වූයේ ලාංකික පුවත්වත් කතුවර ටාසි විට්ටච්චි (Tarzie Vittachi). ඔහු මෙරට පුවත්පත් කරන කාලයේ (1950 දශකයේ) මා ඉපිද නොසිටි බැවින් මා ඔහු හඳුනාගත්තේ නිව්ස්වීක් හා බොස්ටන් නුවරින් පළ කෙරුණු WorldPaper නම් පුවත්පත් අතිරේකය තුළින්. (එය කලක් මෙරට Observer පත‍්‍රයත් සමඟ නොමිලේ බෙදා දුන්නා.)

සංවර්ධනය, සමාජ සාධාරණත්වය, ලෝක බල තුලනය වැනි මහා ප‍්‍රශ්න ගැන සරල, සුමට ඉංග‍්‍රීසියෙන් — ඇතැම් විට හාස්‍යජනක ලෙසින් — වචන 400ක් වැනි (තනි සඟරා පිටුවක සීමාව) සංඛ්‍යාවක් හරහා ලිවීමට ටාසි අති දක්ෂයකු වුණා. ටාසිගේ නිව්ස්වීක් කොලම් දැන් සොයා ගන්නට අමාරුයි. කවදා හෝ ඒවා පොතක් ලෙස එකතු වනවා නම් අපූරුයි.

නිව්ස්වීක් මෙන් ම පුවත් සඟරා කලාවේ ස්වර්ණමය අවධිය 1960 – 1970 දශකයන් විය යුතුයි. 1980දී මුල් ම පැය විසි හතරේ ටෙලිවිෂන් නාලිකාව CNN හා 1990 දශකයේ ඉන්ටර්නෙට් ආගමනය හරහා පුවත් වෙබ් අඩවි බිහිවීම තුළින් පුවත් සඟරාවල සුවිශේෂි බව අඩු වන්නට පටන් ගත්තා. මේ තාක්ෂණ හා වෙළඳපොළ ප‍්‍රවාහයන්ට අනුවර්තනය වන්නට පුවත් සඟරා දැඩි ප‍්‍රයත්නයක යෙදුණා.

දුවන ගමන් පුවත් වාර්තා කරන ටෙලිවිෂන් හා බොහෝ පුවත් වෙබ් අඩවිවලට වඩා සන්සුන්ව, දැක්මක් හා ගැඹුරක් ඇතිව කාලීන තොරතුරු හා ප‍්‍රවණතා විග‍්‍රහයට පුවත් සඟරාවලට තවමත් ඉඩක් තිබෙනවා. (මෙය ඉතා හොඳට කරන්නේ ඉන්දියාවේ ඉංග‍්‍රීසියෙන් සතිපතා පළ කෙරෙන පුවත් සඟරා කිහිපයයි. ඒ ගැන වෙනම කථා කළ යුතුයි.)

නමුත් දැන්වීම්කරුවන් සහ ග‍්‍රාහකයන් ටිකෙන් ටික ක්ෂීන වීම හරහා නිව්ස්වීක් පාඩු පිට පාඩු ලබන්නට පටන් ගත්තා. දශක හතරක් වොෂිංටන් පෝස්ට් යටතේ තිබුණු සඟරාව 2010දී ණය කන්දරාවක් ද සමඟ ඩොලර් 1ක මිලට කෝටිපති ව්‍යාපාරිකයකුට විකුණනු ලැබුවා. එය Daily Beast නම් වෙබ් අඩවියක් හා බද්ධ කෙරුනේ එතැන් පටන්. මේ දීගය හරිහැටි සංයෝග නොවූ බවත්, අන්තිමේදී ප්‍රෞඪ ඉතිහාසයක් ඇති සඟරාව අඳ බාල පිරිසක් විසින් නොමරා මැරූ බවත් නිව්ස්වීක් විශ‍්‍රාමිකයන් චෝදනා කරනවා. ඇත්ත කථාව හරිහැටි නොදැන ඒ ගැන විනිශ්චයක් දීම අපහසුයි.

මා දන්නා තරමට ශ‍්‍රී ලංකාවේ සතිපතා පුවත් සඟරාවක් බිහි වූයේ ම නැහැ. අපේ වෙළඳපොළ එබන්දකට ප‍්‍රමාණවත් නැති වීම එක් හේතුවක්. 1978දී ආචාර්ය සරත් අමුණුගම රාජ්‍ය නිලධාරියකුව සිටියදී ඇරඹු දෙසතිය පුවත් සඟරාව අප රටේ එයට ආසන්න ම වූ ප‍්‍රකාශනය විය යුතුයි. ඉංග‍්‍රීසියෙන් මාසික පුවත් සඟරා ලෙස ඇරඹූ Counterpoint, Montage වැනි ප‍්‍රකාශන මෙන් ම ජ්‍යෙෂ්ඨ මාධ්‍යවේදී මර්වින් ද සිල්වා කලක් කර ගෙන ගිය දෙසතිපතා සඟරාවක් වූ Lanka Guardian ද, පරිනාමීය ප‍්‍රවාහයන්ට හසු වී නතර වෙලා.

ජාත්‍යන්තරව කලක් ලොකු හපන්කම් කළ Asiaweek සඟරාව 2001දීත්, Far Eastern Economic Review සඟරාව 2009දීත් වැසී ගියා. සතියකට පිටපත් මිලියන් 3ක් අලෙවි වන ටයිම් සඟරාව මේ කේෂත‍්‍රයේ දැන් ඉතිරිව සිටින එක ම දැවැන්තයායි. තමන්ගේ ප‍්‍රතිවාදියාට අත් වූ ඉරණම දෙස බලන විට තම අනාගතය ගැනත් යම් අවිනිශ්චිත බවක් ටයිම් සඟරාවේ කතුවරුන්ට සමහර විට දැනී ඇති…

Newsweek covers - among 4,150 in its print history

Advertisements

සිවුමංසල කොලූගැටයා #88: පාකිස්ථානයට තිත්ත ඇත්ත කියන ටෙලිවිෂන් නාලිකා

In this week’s Ravaya column (in Sinhala), I reflect on my recent visit to Pakistan, after 15 years.

When I last visited, in 1997, there were only state owned radio and TV channels. That changed in 2002 when private ownership was allowed. In a decade, private broadcasting has grown and expanded — especially in news and current affairs TV channels, which are now a dominant factor in Pakistan’s everyday life.

What does this mean for media pluralism, governance and social order in a country as complex as Pakistan? Are 24/7 news channels part of the problem or part of the solution? Since the genie cannot be sent back into the lamp, how best can its powers be harnessed for the public interest?


“ඇෆ්ගනිස්ථානයට යාබදව තිබෙන විකාර දේශය” හැටියට මගේ මිය ගිය පාකිස්ථානු මිතුරිය සනියා හුසේන් ඇගේ උපන් බිම හදුන්වා දෙන්නට පුරුදුව සිටියා. එය වඩාත් තිව‍්‍ර ලෙස දැනුනේ ඉංගී‍්‍රසියෙන් කී විටයි. ‘I live in Absurdistan, located next to Afghanistan!’

සනියා තමාගේ මවු රටට ඇලූම් කළ, එරට පොදු ජන උන්නතියට මාධ්‍යවේදිනියක හා සමාජ ක‍්‍රියාකාරිනියක ලෙස විශාල සේවයක් කළ අයෙක්. එහෙත් සිය රටේ දැවෙන ප‍්‍රශ්න හා දැඩි සමාජ විසමතා ගැන නොවලහා කථා කිරීමටත්, සමාජ සාධාරණත්වය හා ප‍්‍රජතාන්ත‍්‍රවාදය උදෙසා උද්ඝෝෂණ කරන්නටත් ඇය පසුබට වූයේ නැහැ.

පාකිස්ථානය අද ලෝකයේ දැඩි අවධානයට ලක් වූ රටක්. ඉස්ලාමීය මූලධර්මවාදය ප‍්‍රවර්ධනය කොට පිටරට පටවන බවට බටහිර රටවල් පාකිස්ථානයට චෝදනා නගනවා. මෙය එරට රජය හා ජන සමාජය එක එල්ලේ පිලි ගත්තේ නැතත්, නීතිය හා සාමය රැක ගැනීම පිළිබද බරපතල ගැටළු මතුවී ඇති බවට නම් ඔවුන් හැම කෙනකු ම එකග වනවා.

වසර 15කට පසු මා මෑතදී යළිත් පාකිස්ථානයට ගියා. එහි වඩාත් ම ජනාකීර්ණ වූත්, වානිජමය කේන්ද්‍රස්ථානය වූත් කරච්චි නගරයේ දින කිහිපයක් මා ගත කළේ එරට ටෙලිවිෂන් වාර්තාකරුවන් හා නිෂ්පාදකයන් සඳහා පුහුණු වැඩමුළුවක ප‍්‍රධාන පුහුණුකරුවා හැටියටයි. මේ නිසා කෙටි කාලයක් තුල එරට ජන සමාජය හා දේශපාලන ප‍්‍රවාහයන් ගැන මාධ්‍යවේදී මිතුරන් රැසක් සමග කථා බහ කරන්නට ඉඩ ලැබුණා. ඊට අමතරව මගේ පැරණි පාකිස්ථානු මිතුරු මිතුරියන් කිහිප දෙනකු ද හමුවුණා.

පාකිස්ථානය වැනි සංකීර්ණ රටක ප‍්‍රශ්න ගැන කෙටි සංචාරයකින් තේරුම් ගත නොහැකියි. එහෙත් මා ඇසූ දුටු ඇතැම් දේ අපටත් අදාල යැයි සිතෙනවා.

පාකිස්ථානය වෙන ම රටක් ලෙස බිහිවූයේ 1947 අගෝස්තුවේදී බි‍්‍රතාන්‍ය පාලකයන් නික්ම යද්දී ඔවුන් පාලනය කළ භාරතය, ඉන්දියාව හා පාකිස්ථානය ලෙස බෙදීමත් සමගයි. එදා මෙදා තුර ගෙවී ගිය වසර 65 තුළ ඉන්දියාව දිගට ම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රික රටක් ලෙස පැවතුනත් පාකිස්ථානය කිහිප වාරයක් හමුදා ආඥාදායකත්වයට නතු වූවා. (නිදහසෙන් පසු වසර 32ක් පාකිස්ථානය පාලනය කර ඇත්තේ හමුදා පාලකයන්.)

Map of Pakistan, courtesy Lonely Planet

පාකිස්ථානයේ හා ඉන්දියාවේ මුල සිට ම ස්ථාපිත වූ එක් ප‍්‍රබල සමාජ සංස්ථාවක් නම් ජනමාධ්‍යයි. මුළුමනින් ස්වාධීන වූ ජනමාධ්‍ය ලෝකයේ කිසි රටක නැහැ. එහෙත් බලයේ සිිටින රජයට, හමුදා හා ආගමික නායකයන්ට හෝ වෙනත් බලාධිකාරයන්ට දැඩි සේ නතු නොවූ, අදීන මාධ්‍ය සම්ප‍්‍රදායක් මේ දෙරටේ තිබෙනවා. සමහර මාධ්‍ය ආයතන තම සීමා ඉක්මවා ජනමතය හසුරුවන බවට චෝදනා ඇතත්, එයින් පෙනෙන්නේ රූකඩ ලෙස නැටවෙන මාධ්‍යවලට වඩා ඔබ්බට පරිනාමය වූ සංකීර්ණ මාධ්‍ය පද්ධතියක් එහි ඇති බවයි.

පාකිස්ථානයේදී මා හමු වූ පුවත්පත් කතුවරුන්, ටෙලිවිෂන් ප‍්‍රවෘත්ති ප‍්‍රධානීන් හා මාධ්‍ය හිමිකරුවන් අතර විවිධ දේශපාලන මත දරණ අය සිටියා. ඇතැම් දෙනා ජාතිකවාදී වන අතර සමහරුන් ලිබරල්වාදීන්. එරට ඇති මහා ප‍්‍රශ්නවල මූලයන් ගැන ඔවුන්ට ඇත්තේ වෙනස් වූ විග‍්‍රහයන්. ඇතැමුන් බොහෝ ප‍්‍රශ්නවලට මුල ඇමෙරිකාව ප‍්‍රමුඛ බටහිර රටවල් යයි තර්ක කරන අතරේ තවත් පිරිසක් විශ්වාස කරන්නේ ඉන්දියාව විවිධ කූඨ උපක‍්‍රම මගින් පාකිස්ථානයට හිරිහැර කරන බවයි.

එහෙත් ප‍්‍රතිවිරුද්ධ මත දරණ මාධ්‍යවේදීන් එක් හඩින් එකග වන තනි සාධකයක් තිබෙනවා. එනම් කාගේවත් පටු අරමුණු සඳහා තමන්ගේ මාධ්‍ය කලාව හා කර්මාන්තය පාවා නොදෙන බවයි.

අපේ රටේ මෙන් ම පාකිස්ථානයේත් රේඩියෝ හා ටෙලිවිෂන් මාධ්‍ය මුල් යුගයේ පැවතුණේ රාජ්‍ය ඒකාධිකාරයන් හැටියටයි. 1990දී මා මුල් වරට පාකිස්ථානයට ගියේ එරට රාජ්‍ය ටෙලිවිෂන් ආයතනය වූ PTVහි ආරාධිතයෙකු ලෙස. එවිට සියා උල් හක් ඒකාධිපති පාලනය අවසන් වී, බෙනාසීර් භූතෝ අගමැතිනිය ලෙස සිය ප‍්‍රථම ධුර කාලය අරඹා තිබුණා. එහෙත් සියාගේ අනුගාමිකයන් වෙනුවට ඇගේ දේශපාලන හිතවතුන්ට රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතන තනතුරු දීමට එහා යන ප‍්‍රතිසංවිධානයක් ඇය කළේ නැහැ. ඇයට පසුව බලයට ආ නවාස් ෂරීෆ් කළේත් නැහැ. (එරට මුද්‍රිත මාධ්‍ය නම් රාජ්‍ය ග‍්‍රහණයෙන් පිටත වඩාත් ස්වාධීනව කි‍්‍රයා කරනවා.)

අන්තිමේදී 2002දී පෞද්ගලික අංශයට පාකිස්ථාන විද්යුත් මාධ්‍ය කේෂත‍්‍රයට එන්නට ඉඩ සලසා දුන්නේ මහජන ඡුන්දයෙන් බලයට ආ නායකයෙකු නොව හමුදා පාලක පාර්වේස් මුෂාරෆ් (Pervez Musharraf). ඒ කාර්යයට මූලික වූයේ පාකිස්ථානයේ මාධ්‍ය පර්යේෂණ හා ප‍්‍රතිපත්ති මට්ටමින් ඉහළ දැනුමක් හා දැක්මක් ඇති ජාවෙඞ් ජබාර් (Javed Jabbar). කලක් මුෂාරෆ්ගේ සන්නිවේදන අමාත්‍යවරයා ලෙස ක‍්‍රියා කළ ඔහු, රටේ විශාලත්වය නිසා පණිවුඩ චන්ද්‍රිකා හරහා මේ නාලිකාවල සංඥා විකාශය කළ යුතු යයි නිර්දේශ කළා.

ගෙවී ගිය දශකයක කාලය තුල ටෙලිවිෂන් හා FM නාලිකා විශාල සංඛ්‍යාවක් බිහි වී පාකිස්ථානු සමාජයේ ප‍්‍රචලිත වී තිබෙනවා. මේවා නාගරික ප‍්‍රදේශවලට සීමා වී නැහැ. රටට ම දැනෙන්න, රට ම ආවරණය කරන්නට ප‍්‍රධාන පෙලේ පෞද්ගලික නාලිකා දැන් සමත්. Geo TV, Aaj TV වැනි නාලිකා ප‍්‍රවෘත්ති ආවරණය හරහා තමන්ට ආවේණික අනන්‍යතාවයක් ගොඩ නගා ගෙන තිබෙනවා. අද පාකිස්ථානයේ ප‍්‍රබල ම සමාජ සංස්ථාව කුමක්දැයි ඇසුවහොත් බොහෝ දෙනා කියන්නේ ප‍්‍රවෘත්ති ටෙලිවිෂන් නාලිකා බවයි.

තරගකාරීත්වය නිසා එරට රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතන ද පෙරට වඩා විවෘත, ජනතාවාදී මුහුණුවරක් ගෙන තිබෙනවා. රට තුළ දේශපාලනය හා වෙනත් කරුණු ගැන බහුවිධ හා ප‍්‍රතිවිරුද්ධ මත දැරුවත් මේ සියළු නාලිකා නොවැරදී ම එකග වන කාරණා ද තිබෙනවා. තමන්ගේ ප‍්‍රතිවාදියා ලෙස බොහෝ පාකිස්ථානුවන් හදුනා ගන්නා ඉන්දියාව ගැන නාලිකා විග‍්‍රහය බොහෝ විට එක සමානයි.

පෞද්ගලික හිමිකාරිත්වයට ටෙලිවිෂන් කේෂත‍්‍රයට පිවිසෙන්නට ඉඩ සළසා දුන් මුෂාරෆ් ජනාධිපතිවරයාට අන්තිමේදී බලය හැර දමා යන්නට පාර කැපුවෙත් ඒ ටෙලිවිෂන් නාලිකා සමහරක් වීම දෛවයේ සරදමක්. එහෙත් 2002දී විද්‍යුත් මාධ්‍ය කේෂත‍්‍රය පුළුල් නොකර සිටියා නම් පාකිස්ථානුවන් හොර රහසේ ඉන්දියාවේ පෞද්ගලික ටෙලිවිෂන් නාලිකා බැලීමට යොමු වෙනවා. ජාවඞ් ජබාර් සූක්ෂම ලෙසින් කලේ දේශීයත්වය මතු කරන පෞද්ගලික නාලිකාවලට ඉඩ දීමයි.

එහෙත් අද ඇතැම් පුවත් නාලිකා උවමනාවට වඩා බලවත් වී ඇත් ද? මේ ගැන එරට මාධ්‍ය හා සමාජ පර්යේෂකයන් අතර ලොකු විවාදයක් තිබෙනවා.

බටහිර රටවල ඇත්තේ කලක් තිස්සේ සෙමින් පරිනාමය වූ ටෙලිවිෂන් සංස්කෘතියක්. ලෝකයේ මුල් ම පැය විසි හතරේ පුවත් ටෙලිවිෂන් නාලිකාව CNN බිහි වූයේ 1980දී. ඒ වන විට අඩ සියවසකට වඩා පැරණි ටෙලිවිෂන් සංස්කෘතියක් ඇමෙරිකාවේ තිබුණා. එහෙත් සියල්ල සීඝ‍්‍රගාමීව සිදු වන අද කාලයේ, ඉන්දියාව හා පාකිස්ථානය වැනි රටවල එබදු පරිනත බවක් ලබන්නට කලින් පැය විසි හතරේ පුවත් නාලිකා බිහි වුණා.

ප‍්‍රවෘත්තියක් උවමනාවට වඩා පුම්බමින් දිගට ඇද ගෙන යාම දකින්නට හැක්කේ මේ නිසයි. මේ Breaking News කලාව හොඳට මෙන් ම නරකටත් සිටින, දෙපැත්ත කැපෙන දැලි පිහියක්. එය අතට ගෙන ඇති මාධ්‍යවේදීන්ගේ සංවරබව හා ආචාර ධර්ම ගරු කිරීමේ නැඹුරුව මත පුවත් ටෙලිවිෂන්වල සමාජ මෙහෙවර තීරණය වනවා.

පාකිස්ථානයේ උද්ගතව ඇති ප‍්‍රශ්නවලට පැලැස්තර විසදුම් වෙනුවට ක‍්‍රමීය විසදුම් සෙවිය යුතු බව එරට විද්වතුන් පිළි ගන්නවා. එහෙත් ඒ විසදුම් ගැන එකගත්වයක් නැහැ. රටේ බහුතරයක් ජනයා දැඩි දුප්පත්කමින්, නූගත්කමින් හා වැඩවසම් සම්ප‍්‍රදායන්ගෙන් මිරිකී සිටිනවා. බොහෝ දියුණුවන රටවල මේ සමාජ විසමතා ඇතත් පාකිස්ථානයේ ඒවා ඉතා තීව‍්‍ර මට්ටමක තිබෙනවා.

පාරම්පරිකව ධනය හා බලය නතු කර ගත් සුළුතරයක්, සෙසු ජනයා බලහත්කාරයෙන් තලා පෙලා ගෙන සිටිනවා. අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය හා රැකියා අවස්ථා වැනි මූලික මානව අවශ්‍යතා සඳහාවත් මේ පීඩිතයන්ට සාධාරණ අවස්ථා ලැබෙන්නේ නැහැ. රදල ඉඩම් හිමියන් මුළු පළාතක් ම හිමි කර ගෙන එහි ජනයා වහලූන් සේ පාගා ගෙන සිටීම සුලබ දෙයක්. මෙබදු ප‍්‍රදේශවල ගැහැණු දරුවන් පාසල් යැවීමට හෝ සමාජ සුබසාධන සේවා සැපයීමට හෝ රදලයන් රජයට ඉඩ දෙන්නේ නැහැ.

මේ අසාධාරණකම් සොයා යමින් බිම් මට්ටමේ වාර්තාකරණය ඔස්සේ ඒවා මතු කිරීමට පාකිස්ථාන පුවත් ටෙලිවිෂන් නාලිකා ක‍්‍රියා කරනවා. මේ නිසා එරට සමාජ කලබගෑනියක් ඇති වෙලා. වාර්තාකරුවන් හා කැමරා කණ්ඩායම් ගම් දනවුවල සැරිසැරීම නිසා රදලයන්ට, දේශපාලකයන්ට හා නිලධාරින්ට වංචනික හා අසාධාරණ ක‍්‍රියා කරන්නට බැරි වී තිබෙනවා.

2010 මැද දී පාකිස්ථානයේ ඉන්දුස් ගංගාව පිටාර ගැලීම නිසා මහ ගංවතුරක් ඇති වුණා. මිලියන් 20ක් ජනයා අවතැන් කල මේ ගංවතුර දින සති ගණන් අල්ලා සිටින විට එරට සිවිල් හා හමුදා නිළධාරීන් ගංවතුර බස්වන්නට විවිධ අසම්මත උපක‍්‍රම භාවිත කළා. මේ අසීරු අවස්ථාවේ පවා පුවත් නාලිකා ප‍්‍රධාන නගරවලින් දුර බැහැර ප‍්‍රදේශවල ගංවතුර තත්ත්වය ගැන හරවත්ව හා සංයමයෙන් වාර්තා කළා.

වාර්තාකරණයේදී ලිහිල්ව නැතිනම් ගෞරවාන්විතව ආවරණය වන සුපිරි පැලැන්තියක් (sacred cows) ඇත්දැයි මා විමසුවා. ආගමික නායකයන්ට හා විනිසුරුකරුවන්ට තනතුරේ ගෞරවය රැකෙන පරිදි වාර්තාකරණය කළත්, ඔවුන්ගේ අක‍්‍රමිකතා හෝ දුෂණ හෝ ගැන තොරතුරු ලැබුණොත් දෙගිඩියාවකින් තොරව එය හඹා යන බව ඔවුන් කියනවා.

දේශපාලකයන් හා හමුදාව නිරතුරු මාධ්‍ය අවධානයට හා විවේචනයට ලක් වන බවත්, දරදඩු හමුදා පාලනයන් පවතින විටදී පවා පාලකයින්ට තමන් දණ නැමුවේ නැති බවත් එරට මාධ්‍ය සිහිපත් කරන්නේ අභිමානයෙන්.

මෙතරම් පිටකොන්දක් පාකිස්ථානු මාධ්‍යවලට ලැබුනේ කොහොම ද? එය ගැඹුරින් විග‍්‍රහ කල යුතුයි. කෙටි පිළිතුර නම් වෙනත් ව්‍යාපාරික අරමුණුවලට වඩා මාධ්‍ය ව්‍යාපාරයෙන් ම සාධාරණ ලෙස මුදල් උපයා ගන්නා හිමිකරුවන් සිටීමත්, සමාජයේ වෙනත් වෘත්තිකයන් හා උගතුන් මාධ්‍යවලට සහය දැක්වීමත්. මෑත කාලයේ පාකිස්ථානයේ මාධ්‍ය නිදහසට තර්ජන එල්ල වූ සෑම විට ම පාහේ වීදි උද්ඝෝෂණවලට මාධ්‍යවේදීන් පමණක් නොව නීතිඥයන්, සරසවි ඇදුරන්, විද්‍යාඥයන් හා වෛද්‍යවරුන් පවා එක් වුණා.

පාකිස්ථානයේ පුවත් ටෙලිවිෂන් නාලිකාවලට ඇත්තේ දශකයක අත්දැකීම්. ඒ මත වඩාත් ජනතාවට වග කියන, බලපෑම්වලට නතු නොවන ටෙලිවිෂන් මාධ්‍ය කලාවක් සාදා ගත යුතු බව එරට ටෙලිවිෂන් පරිපාලකයන් හා මාධ්‍යවේදීන් පිළි ගන්නවා.

මැජික් ලාම්පුවෙන් එළියට පැමිණ ලොකු වැඩ කරන පුවත් ටෙලිවිෂන් යෝධයාව ආයෙත් ලාම්පු ඇතුලේ සිර කරන්නට බැරි බව එරට පාලකයන් දන්නවා. ඔවුන් කවුරුත් දැන් තැත් කරන්නේ යෝධයාගේ ජවය හා උද්‍යෝගය පොදු උන්නතියට වඩාත් ප‍්‍රශස්ත ලෙසින් යොදා ගන්නටයි.

Space Shuttle Challenger disaster, 25 years later: Communication Lessons

Space Shuttle Challenger's smoke plume after in-flight breakup that killed all seven crew members

Today marks the 25th anniversary of the Space Shuttle Challenger disaster. It was the worst accident in the history of manned space exploration up to that time. All seven crew members died in the disaster — among them was Christa McAuliffe, who was selected to be the first teacher in space, and the first strict civilian to go to space as part of the US space programme.

Challenger was destroyed as it broke up in mid-flight in the second minute of its 10th mission, on 28 January 1986 at 11:38:00 am Eastern Standard Time. The break-up was later found to have been due to the failure of an O-ring on its right solid-fuel rocket booster (SRB). The O-rings are used to seal the joints between the multiple segments of the SRBs.

STS-51-L crew (front row) Michael J. Smith, Dick Scobee, Ronald McNair; (back row) Ellison Onizuka, Christa McAuliffe, Gregory Jarvis, Judith Resnik.

While the presence of Christa McAuliffe on the crew had provoked some media interest, shuttle launches had become commonplace by this time and there was little live broadcast coverage of the launch. The only live national TV coverage available publicly was provided by CNN.

Challenger Disaster Live on CNN

The accident was thoroughly investigated and has been well documented. What interests me are the communication lessons drawn from the incident – it continues to be cited as a case study in subjects as diverse as engineering safety, the ethics of whistle-blowing, effective communications, and the perils of group decision-making.

According to the Wikipedia, Roger Boisjoly, the engineer who had warned about the effect of cold weather on the O-rings, left his job at Morton Thiokol and became a speaker on workplace ethics. For his honesty and integrity leading up to and directly following the shuttle disaster, Roger Boisjoly was awarded the Prize for Scientific Freedom and Responsibility from the American Association for the Advancement of Science. Many colleges and universities have also used the accident in classes on the ethics of engineering.

Information designer Edward Tufte has used the Challenger accident as an example of the problems that can occur from the lack of clarity in the presentation of information. He argues that if Morton Thiokol engineers had more clearly presented the data that they had on the relationship between low temperatures and burn-through in the solid rocket booster joints, they might have succeeded in persuading NASA managers to cancel the launch.

To me, it was extraordinary how President Ronald Reagan handled the aftermath of the tragedy. On the night of the disaster, he was scheduled to give his annual State of the Union Address. He postponed it by a week and instead gave a national address on the Challenger disaster from the Oval Office. The speech, written by author Peggy Noonan who was the president’s primary speech writer, is a fine piece that combines grief, tribute and resolve in just the right proportions. No lofty intellectualisation or pontification. Just plain, short sentences that appeal to the hearts. Ably delivered by the Great Communicator, it remains an excellent study in how a national leader can counsel a nation in grief without descending into either despair or denial. Draw your own contrasts with other tragedies before and since.

Ronald Reagan’s speech to the nation after the Challenger Shuttle explosion

President Reagan spoke at 5 pm EST from the Oval Office at the White House. The address was broadcast live on nationwide radio and television. Here is the full text of his speech (emphasis is mine):


Address to the Nation on the Explosion of the Space Shuttle Challenger

January 28, 1986

Ladies and gentlemen, I’d planned to speak to you tonight to report on the state of the Union, but the events of earlier today have led me to change those plans. Today is a day for mourning and remembering. Nancy and I are pained to the core by the tragedy of the shuttle Challenger. We know we share this pain with all of the people of our country. This is truly a national loss.

Nineteen years ago, almost to the day, we lost three astronauts in a terrible accident on the ground. But we’ve never lost an astronaut in flight; we’ve never had a tragedy like this. And perhaps we’ve forgotten the courage it took for the crew of the shuttle. But they, the Challenger Seven, were aware of the dangers, but overcame them and did their jobs brilliantly. We mourn seven heroes: Michael Smith, Dick Scobee, Judith Resnik, Ronald McNair, Ellison Onizuka, Gregory Jarvis, and Christa McAuliffe. We mourn their loss as a nation together.

For the families of the seven, we cannot bear, as you do, the full impact of this tragedy. But we feel the loss, and we’re thinking about you so very much. Your loved ones were daring and brave, and they had that special grace, that special spirit that says, “Give me a challenge, and I’ll meet it with joy.” They had a hunger to explore the universe and discover its truths. They wished to serve, and they did. They served all of us. We’ve grown used to wonders in this century. It’s hard to dazzle us. But for 25 years the United States space program has been doing just that. We’ve grown used to the idea of space, and perhaps we forget that we’ve only just begun. We’re still pioneers. They, the members of the Challenger crew, were pioneers.

And I want to say something to the schoolchildren of America who were watching the live coverage of the shuttle’s takeoff. I know it is hard to understand, but sometimes painful things like this happen. It’s all part of the process of exploration and discovery. It’s all part of taking a chance and expanding man’s horizons. The future doesn’t belong to the fainthearted; it belongs to the brave. The Challenger crew was pulling us into the future, and we’ll continue to follow them.

I’ve always had great faith in and respect for our space program, and what happened today does nothing to diminish it. We don’t hide our space program. We don’t keep secrets and cover things up. We do it all up front and in public. That’s the way freedom is, and we wouldn’t change it for a minute. We’ll continue our quest in space. There will be more shuttle flights and more shuttle crews and, yes, more volunteers, more civilians, more teachers in space. Nothing ends here; our hopes and our journeys continue. I want to add that I wish I could talk to every man and woman who works for NASA or who worked on this mission and tell them: “Your dedication and professionalism have moved and impressed us for decades. And we know of your anguish. We share it.”

There’s a coincidence today. On this day 390 years ago, the great explorer Sir Francis Drake died aboard ship off the coast of Panama. In his lifetime the great frontiers were the oceans, and an historian later said, “He lived by the sea, died on it, and was buried in it.” Well, today we can say of the Challenger crew: Their dedication was, like Drake’s, complete.

The crew of the space shuttle Challenger honored us by the manner in which they lived their lives. We will never forget them, nor the last time we saw them, this morning, as they prepared for their journey and waved goodbye and “slipped the surly bonds of earth” to “touch the face of God.”

Waiting for Mandela: Film maker recalls momentous week in Feb 1990

Updated: 6 Dec 2013 Nelson Rolihlahla Mandela (1918 – 2013): Thank You and Goodbye!

Nelson Mandela at a 2005 charity concert branded after his prison number, 46664.

This week marks the 20th anniversary of Nelson Mandela’s release after 27 years in prison.

Ending his long walk to freedom on 11 February 1990, he gave a speech which ended with these words from the defence statement he’d made during his trial for treason 27 years previously: “I have fought against white domination, and I have fought against black domination. I have cherished the ideal of a democratic and free society in which all persons will live together in harmony with equal opportunities. It is an ideal which I hope to live for, and to see realised. But my Lord, if needs be, it is an ideal for which I am prepared to die.”

My friend and inspiration Danny Schechter wrote an interesting piece recalling the week 20 years ago when his hero (and mine) finally walked free after being the world’s most celebrated political prisoner for over a quarter century.

American journalist and film maker Danny was a long and persistent supporter of the struggle against Apartheid: in all, he has made six films with and about Mandela. Here are his reminiscences in full, borrowed from his News Dissector blog:

WAITING FOR MANDELA, by Danny Schechter

Danny Schechter with Nelson Mandela

Twenty years ago during this very week, I was leading the production team of Globalvision’s inaugural TV series, South Africa Now. We were all consumed by the rumors that best known political prisoner in the world, Nelson Mandela, the leader and symbol of the African National Congress, was about to be released from prison in South Africa after 27 years.

It was exciting and nerve-wracking to contemplate what would come next—but with all the joy and anticipation, there was a fear too, fear that Mandela would be freed into an unfree society with power still in white hands dominated by their pro-apartheid Generals and securocrats. No one was sure what would happen. Would he be going from one jail to another? Would he be assassinated? Would it even happen?

Back then, we were rushing to finish a South Africa Now PBS special slated to air in prime time on Sunday February 11th. PBS correspondent Charlayne Hunter Gault, later to become first NPR’s and then CNN’s bureau chief in South Africa, had agreed to anchor it, and we were busy putting the final touches on the show which we had titled WAITING FOR MANDELA.

It was all rush, rush. We wanted to be timely but we were covering all bases because we weren’t sure if he would be freed or not. On Friday, February 9th, we went into the studio at the old WNET–Channel 13 in New York to record our studio introductions. We finished our graphics. Charlayne prercorded her open. She was great, We were ready to go. All that remained was for the special to be packaged and aired.

But then, late on Friday Night or was it Saturday Morning, we heard that South African President DeKlerk was going to make a special announcement, a key speech to mark the opening of their Parliament. He was considered a liberal Afrikaner and had been part of a process or internal coup that ousted hardline pro-apartheid president. P.W. Botha known there as “the crocodile.”

What would he say? What would he do?

The next day, were glued to our TV sets and saw DeKlerk shock the world. He announced that Mandela would be freed the next day, on Sunday. He was then in Victor Verster prison in South Africa’s wine country north of Capetown. It was happening!

Not only that. DeKlerk announced that the ANC and the South African Communist Party and all other banned organizations would be, after decades, unbanned and allowed to participate in South African politics. This meant that the ANC leaders and their MK guerrilla fighters would be able to come home from so many years in the pain of exile.

The world was upside down. ANC people worldwide had to pinch themselves to see if they really heard what he said.

It was mind-blowing. We screamed. We cried. And then, we panicked. Our TV special was now out of date. The Waiting for Mandela was over. We had a little more that 24 hours to come up with a new TV hour with virtually no budget. We had won a hour of prime time TV. We couldn’t allow it to go to waste.

The world media was rushing to the scene. They had satellites, crews, reporters galore. What could we do that was different? We had been covering the situation there on a weekly basis and had all sorts of footage the networks didn’t. We had contacts and context. But we couldn’t go there because there wasn’t enough time. And besides, we were, in effect, banned there working with South Africans. (The ANC would be unbanned before us!)

We went to work, re-editing, tapping into a South African broadcasting company feed, and setting up the first televised exchange between the ANC and a government that refused to recognize the liberation movement.

We worked around the clock. Two editors collapsed in reworking the material under pressure. We just made air, as TV people say, by minutes. We believe our special was the best on TV.

The program was now called MANDELA: Free At Last. And we have tapes for anyone interested!

Read more memories and reflections by Danny Schechter on the News Dissector blog

Huffington Post, June 2008: Danny Schechter’s 90th birthday tribute to Nelson Mandela

Raise your voice on climate change: CNN/YouTube Debate coming up…

Speak up to be heard....

Speak up to be heard....

In the environment and development circles, all the roads these days seem to lead to Copenhagen.

That’s because the Danish capital will be hosting the 15th conference of parties (COP15) of the UN Framework Convention on Climate Change, or UN-FCCC from 7 to 18 December 2009.

All sorts of campaigns are underway to raise awareness and build up consensus — a tough call when nations of the world are bickering endlessly as the planet warms up.

Now, CNN and YouTube have created Raise Your Voice campaign: it allows your voice to be amplified to the world leaders at COP15 – the most important climate change conference in a decade.

Here’s the blurb:
As nations seek an agreement to protect the world we want your views from across the spectrum.
What needs to be done?
How do the issues affect you?
Do you agree there needs to be action?

There is a breathtaking short video now on YouTube supporting this call:

Click here to send a video with your views, opinions and questions. The best contributions will be aired during the COP15 CNN/YouTube TV debate on December 15.

News wrapped in laughter: Is this the future of current affairs journalism?

Who can follow these footsteps?

Who can follow these footsteps?

In an excellent op ed essay assessing the lasting value and meaning of Walter Cronkite to the world of journalism, Frank Rich wrote in The New York Times on 26 July 2009:

“What matters about Cronkite is that he knew when to stop being reassuring Uncle Walter and to challenge those who betrayed his audience’s trust. He had the guts to confront not only those in power but his own bosses. Given the American press’s catastrophe of our own day — its failure to unmask and often even to question the White House propaganda campaign that plunged us into Iraq — these attributes are as timely as ever.

“That’s why the past week’s debate about whether there could ever again be a father-figure anchor with Cronkite’s everyman looks and sonorous delivery is an escapist parlor game. What matters is content, not style. The real question is this: How many of those with similarly exalted perches in the news media today — and those perches, however diminished, still do exist in the multichannel digital age — will speak truth to power when the country is on the line? This journalistic responsibility cannot be outsourced to Comedy Central and Jon Stewart.”

I cannot agree more with the premise and arguments in this essay, which is well worth a careful, slow read by everyone, everywhere who cares for good journalism — either as practitioners or consumers (and in this media saturated age, don’t we all fall into one or both categories?).

At the same time, without detracting from the value of — and the crying need for — investigative, reflective and ‘serious’ journalism, I believe comedy and especially political satire play a key role today in analysing and critiquing politicians, businessmen and others whose decisions and actions impact public policy and public life.

Anchor, anchor, burning bright...

Anchor, anchor, burning bright...

Political satire is nothing new: it’s been around for as long as organised government. Over the centuries, it has manifested in many oral, literary or theatrical traditions, some more memorable and enduring – such as Gulliver’s Travels and Animal Farm. And for over a century, political cartoonists have been doing it with brilliant economy of words – as I have said more than once on this blog, they are among the finest social philosophers of our times.

In the age of electronic media, it’s only natural that the tradition of satire thrives on the airwaves and online. In fact, there is a rich and diverse offering of politically sensitive and/or active satire in the mainstream and online media that we can consider it a genre of its own. Some of it is so clever, authentic and appealing that we might momentarily forget that we are experiencing a work of satire.
Purists might decry this blurring of traditional demarcations between information, commentary and entertainment — but does that really matter?

When we survey the media and cultural scenes in our globalised world, we see things getting hopelessly entangled and mixed up everywhere. Nothing is quite what they seem – or claim – to be anymore. Content that is explicitly labelled as pure news and current affairs is looking more and more like entertainment. My friend Kunda Dixit, who edits the Nepali Times, says this is inevitable when the same mega corporations own both cartoon networks and news channels.

No news is good news -- for whom?

No news is good news -- for whom?

If the mainstream news organisations don’t quite live up to our expectations to gather, analyse and reflect on the current affairs of the day, we should at least be grateful that some comedians are stepping into that void. We must welcome, celebrate and wish their tribe would increase!

The rise and rise of political satire is also being chronicled and analysed. A new book tells us why we now have to take satire TV seriously — it turns out to be the bearer of the democratic spirit for the post-broadcast age. Titled Satire TV: Politics and Comedy in the Post-Network Era, the book is co-edited by Jonathan Gray, Jeffrey Jones and Ethan Thompson (NYU Press, April 2009).

Here’s the blurb introducing the book: “Satirical TV has become mandatory viewing for citizens wishing to make sense of the bizarre contemporary state of political life. Shifts in industry economics and audience tastes have re-made television comedy, once considered a wasteland of escapist humor, into what is arguably the most popular source of political critique. From fake news and pundit shows to animated sitcoms and mash-up videos, satire has become an important avenue for processing politics in informative and entertaining ways, and satire TV is now its own thriving, viable television genre. Satire TV examines what happens when comedy becomes political, and politics become funny.”

The book contains a series of original essays focus on a range of popular shows, from The Daily Show to South Park, Da Ali G Show to The Colbert Report, The Boondocks to Saturday Night Live, Lil’ Bush to Chappelle’s Show, along with Internet D.I.Y. satire and essays on British and Canadian satire. “They all offer insights into what today’s class of satire tells us about the current state of politics, of television, of citizenship, all the while suggesting what satire adds to the political realm that news and documentaries cannot.”

Let me summarise the news so far. Intentionally or otherwise, some news anchors and politicians are increasingly behaving like comedians. Meanwhile, a few professional comedians are talking serious politics and current affairs in a genre of media that is growing in popularity by the day.

Are you confused yet? Well, get used to it. This is the shape of things to come.

In such topsy-turvy times, we need more Jon Stewarts to puncture the bloated egos and images of not only elected and other public officials, but also of our larger-than-life news anchors, editors and media tycoons. I would any day have conscientious comedians doubling as social and political commentators than suffer shallow, glib newscasters trying to be entertainers. That’s what you call laughing for a good cause.

Parting thought: There is another dimension to satirising the news in immature democracies as well as in outright autocracies where media freedoms are suppressed or denied. When open dissent is akin to signing your own death warrant, and investigative journalists risk their lives on a daily basis, satire and comedy becomes an important, creative – and often the only – way to comment on matters of public interest. It’s how public-spirited journalists and their courageous publishers get around draconian laws, stifling regulations and trigger-happy goon squads. This is precisely what is happening right now in countries like Kenya and Sri Lanka, and it’s certainly no laughing matter. More about this soon.

Backgrounder:

The news as you never saw it before...

The news as you never saw it before...

The Daily Show with Jon Stewart, is an American late night satirical television programme, airing on Comedy Central, a cable/satellite channel. The half-hour long show is presented as a (fake) newscast. In their own words, the Daily Show team “bring you the news like you’ve never seen it before — unburdened by objectivity, journalistic integrity or even accuracy.” It “takes a reality-based look at news, trends, pop culture, current events, politics, sports and entertainment with an alternative point of view.”

The show premiered in July 1996, and was initially hosted by Craig Kilborn. Jon Stewart took over as host in January 1999, and made it more strongly focused on politics. In each show, anchorman Jon Stewart and his team of correspondents, comment on the day’s stories, employing actual news footage, taped field pieces, in-studio guests and on-the-spot coverage of important news events.

This is what the Wikipedia says: “The program has grown in popularity since Jon Stewart took over hosting, with organizations such as the Pew Research Center claiming that it has become a primary source of news for many young people, an assertion the show’s staff have repeatedly rejected. Critics, including series co-creator Lizz Winstead, have chastised Stewart for not conducting hard-hitting enough interviews with his political guests, some of whom he may have previously lampooned in other segments; while others have criticized the show as having a liberal bias. Stewart and other Daily Show writers have responded to both criticisms by saying that they do not have any journalistic responsibility and that as comedians their only duty is to provide entertainment.”

OK, The Daily Show may not be intentionally serious journalism, anymore than mainstream news channels are intentionally funny. But a significant number of American TV viewers and TV critics, as well as media researchers, have found the analysis and commentary to be highly insightful and incisive. It has won many awards including an Emmy and Peabody Award. It’s been on the cover of Newsweek for its outstanding elections coverage and serious journalism. It’s not to be laughed off easily.

After the Last Newspaper...

After the Last Newspaper...

24/7 TV Deficit: When more (channels) gives us less (news)…

WCSJ London

When Cable News Network – or CNN – was launched in June 1980, it became the first network to provide 24-hour television news coverage, and the first all-news television network in the United States. Most people didn’t believe it would last for long, for they could hardly believe that there was enough news to fill all hours of the day and night.

They had reasons to be skeptical: at the time all major TV channels and networks in North America, Europe and elsewhere carried an hour or two of well-packaged and well-presented news bulletins per day. Viewers looked forward to these bulletins, when able and amiable anchors like Walter Cronkite – ‘the most trusted man in America’ – entered their living rooms for an update and reflection on the day’s events. A leader had to be assassinated or men had to walk on the Moon for this routine to be broken…

CNN founder Ted Turner changed all that. He proved the skeptics wrong, and blazed a new trail in broadcast journalism. In his wake, dozens and now hundreds of all-news channels have emerged, providing a cacophony of coverage and punditry as never before seen.

Saturated with news on TV? Reach out for this relief!

Saturated with news on TV? Reach out for this relief!

One of the early, unofficial expansions of CNN was ‘covering news needlessly’. This was sometimes necessary to fill 24 hours a day (or 1,440 minutes) and 7 days a week (or 168 hours). The channels say repetition is meant to give the chance for any viewer to catch up on the news whatever time she tunes in. But the question remains: is there so much news to fill not only 24/7 but hundreds of such channels?

The answer is both yes – and no. It all depends on the definition of news, and what each channel considers to be in the public interest. We won’t get into that big debate here. But the fact remains that, at least where the numerous all-news channels in Asia are concerned, they often struggle to fill their air time – and not always very successfully.

And do we have an abundance of such channels. India alone now has more than 60 all-news channels catering to a billion+ audience in dozens of languages…and more keep popping up. Elsewhere in countries such as the Philippines, Pakistan and Thailand, there have been similar channel explosions in recent years. This is partly triggered by media liberalisation which allowed local and foreign private companies to enter the broadcast sector that earlier remained a state monopoly.

Aryn Baker of TIME

Aryn Baker of TIME

But more channels has not necessarily meant better coverage of news. There was a perceptive observation by Time magazine’s Aryn Baker in a recent essay she wrote in June 2009 about the state of Pakistan’s media. In her essay titled Casualty of War, she noted: “In 2002, the then President, General Pervez Musharraf, permitted private TV stations to broadcast news instead of just the state-owned Pakistan Television Corp. At the time, Musharraf’s deregulation was hailed as a significant step for the nascent free-press movement; indeed, today there are more than 30 nongovernment TV stations in the country. As TV stations proliferated, I argued that increased competition would force the emergence of a strong, ethical and responsible media corps. But there simply aren’t enough well-trained and -informed local journalists to supply the dramatically greater number of media outlets. I also assumed that consumers would gravitate toward truth. Instead the bulk of readers and viewers seem comfortable with sensationalism and xenophobia — as reflected by an April poll conducted by Gallup Pakistan revealing that 76% of Pakistanis “believe Pakistani media [are] unbiased to a great or somewhat extent.” In other words, Pakistanis like their media the way they are.

Baker cites examples where the print and broadcast media in Pakistan regularly rumour and peddle conspiracy theories as news. She ends with a strong plea: “Pakistan’s press needs to take a hard look at itself and its level of professionalism. Only then will it live up to its potential, and only then will Pakistan get the media it deserves.”

Shooting the news...

Shooting the news...

I couldn’t agree more. Having cheered the collapse of state broadcasting monopolies across Asia in the 1990s, I have very much felt the same way about news channels across the region (here I’m talking about the English language channels only, which are outnumbered in most markets by local language channels). While there are a few news channels that stand above the rest, a majority would come close to what Aryn Baker describes for Pakistan.

Speaking at the 6th World Conference of Science Journalists held in London in early July, I called this the ’24/7 TV Deficit’ in Asia’s broadcast media. In summary, it is this: In the developed world, all-news channels like CNN evolved over time, building capacity and experience along the way. In emerging Asia, news channel explosion hasn’t allowed time for such evolution – so skills and resources are spread too thin. There are genuine limitations of competence and capacity. Sometimes this leads to sensationalism or distortion.

I said: “The long term response to this is to invest in training and capacity building of journalists and producers already working in the media. For the most part, they learn on the job, making mistakes on the air. This is far from ideal.”