සිවුමංසල කොලූගැටයා #32: ඔන්න බබෝ අන්නා එනවා!

This is my weekly column in Sinhala, published in the Ravaya newspaper on 18 Sep 2011. In this, I discuss how India’s prominent anti-corruption activist Anna Hazare uses broadcast television and new media in his advocacy campaigns.

Can this drunken wild beast be tamed by anyone?

අන්නා හසාරේ!

ඉන්දියාව පුරා ම රැව් දෙන නමක් හා ජන ඝෝෂාවක් බවට මේ නම පත්ව තිඛෙනවා. ඔහු තනි සුදු කපු ඇදුමෙන් සැරසුණු, ගාන්ධි තොප්පියක් පැළ`ද ගත්, ඇස් කන්නාඩි සහිත කුඩා මිනිසෙක්. දූෂණයට හා වංචාවට එරෙහිව සමස්ත ඉන්දියාව දෙදරුම් කවන හ`ඩක් බවට මේ පුංචි මිනිහා පත්ව සිටිනවා. ඔහුගේ උපන් නම කිසාන් බාපත් බබුරාවෝ හසාරේ ((Kisan Bapat Baburao Hazare).එහෙත් ජනප්‍රිය හා ජනාදර නාමය අන්නා හසාරේ Anna Hazare.

කලක් ඉන්දියානු යුධ හමුදාවේ ජීප් රියදුරකු ලෙස රැකියාව කළත් ඔහු වඩාත් ප්‍රකට වූයේ ග්‍රාම සංවර්ධනය හා පරිසර සංරක‍ෂණය සදහා ප්‍රජා මට්ටමින් කැප වුණු ක්‍රියාකාරිකයකු හැටියටයි. මහත්මා ගාන්ධිගේ දර්ශනය අනුව යමින් දුගී දුප්පත් ඉන්දියානුවන්ට ආත්ම ගෞරවයකින් යුතු ව හිස ඔසවන්නට අවස්ථා උදා කර දීමයි ඔහුගේ අවසාන ඉලක්කය. එයට මහා බාධකයක් බවට පත් ව තිඛෙන දූෂණයට එරෙහිව ඔහු පොදු ජන යුද්ධයක් ප්‍රකාශ කොට තිඛෙනවා. නීතිමය රාමුව තුළ හරි දේ හරියට කරන්නට රජයට හා ව්‍යාපාරිකයන්ට අවිහිංසාවාදීව බල කිරීමයි ඔහුගේ අරගලයේ අරමුණ.

අන්නා හසාරේ ගැන මා මුලින් ම දැන ගත්තේ 2000 වසරේදී. විද්‍යාව හා පරිසරය සදහා වන මධ්‍යස්ථානය (Centre for Science and Environment, CSE) නම් පර්යේෂණ ආයතනය ආරම්භ කළ මා මිත්‍ර ඉන්දියානු විද්‍යා ලේඛක හා පරිසරවේදී අනිල් අගර්වාල් හසාරේ ගැන මහත් උද්‍යොගයෙන් කථා කළා. හසාරේ සිය ග්‍රාම සංවර්ධන වැඩ පටන් ගත් මහාරාෂ්ට්‍ර ප්‍රාන්ත්‍රයේ රාලේගාන් සිද්ධි (Ralegan Siddhi) ගම්මානයට ගොස් ඒ ක්‍රියාදාමය සමීපව අධ්‍යයනය කළ අනිල්, එහි වැදගත්කම කල් තබා ම තේරුම් ගත්තා.

පරිසරය, සංවර්ධනය හා දූෂණය ගැන ඉන්දියානු අත්දැකීම් පාදක කරගෙන ජාත්‍යන්තර වාර්තා චිත්‍රපටයක් හදන්නට අනිල්ගේ අනුගාමික, වාර්තා චිත්‍රපට අධ්‍යක‍ෂක ප්‍රදීප් සාහාට (Pradip Saha) 2000 දී මා අවස්ථාවක් පාදා දුන්නා. ඒ අනුව ඔහු නිපද වූ Bandits and Backhanders නම් වාර්තා චිත්‍රපටය BBC World ලෝක ටෙලිවිෂන් සේවය හරහා විකාශය වුණා. එහි විනාඩි 6 ක් වෙන් කළේ අන්නා හසාරේ දූෂණයට එරෙහිව එවකට ගම් මට්ටමෙන් කරමින් සිටි උද්ඝෝෂණ ගැනයි.

තමා දූෂණයට එරෙහි වන්නට තීරණය කළේ ඇයි ද යන්න හසාරේ එහිදී පැහැදිලි කරනවා: “අපට ඕනැ වුණේ දුප්පත්කම අඩු කරමින් අපේ ගම්වල ජීවන තත්ත්වය නගා සිටුවන්න. මහ රජය හා ප්‍රාන්ත රජය ග්‍රාම සංවර්ධනයට හා දුගී බව පිටු දකින්නට වෙන් කරන මුදල්වලින් අති විශාල ප්‍රමාණයක් දූෂණය නිසා අතරමගදී කාන්දු වී අතුරුදහන් වන සැටි අපි හො`දාකාර දුටුවා. සංවර්ධන ප්‍රතිපාදන වශයෙන් ලැඛෙන එක රුපියලකින් සත 10 – 12 ක් වත් අන්තිමේදී එය ඉලක්ක කරන ගම්වලට හෝ ගැමියන්ට හෝ ලැඛෙන්න නැහැ. මේ නිසා ගම් දියුණු කරන්නට නම් මුලින් ම දූෂණය පිටු දැකිය යුතු බව අප තේරුම් ගත්තා.”

හසාරේගේ ග්‍රාම සංවර්ධන හා දූෂණ විරෝධී ව්‍යපාරය පන්නරය ලැබුවේ බිම් ප්‍රමාණයෙන් මෙන් ම ජනගහනය අතින් ද ඉන්දියාවේ තුන් වන විශාල ප්‍රාන්තය වන මහාරාෂ්ට්‍රයේදී. (සංසන්දනය සදහා එය ලංකාව මෙන් හතර හමාර ගුණයක් විශාල බිම් ප්‍රමාණයක්. මෙරට ජනගහනය මෙන් පස් ගුණයක් එහි වාසය කරනවා.) හසාරේ ඇතුළු ක්‍රියාකාරිකයන් පිරිස දූෂණයට සම්බන්ධ රාජ්‍ය නිලධාරීන් හා දූෂණයට දිරි දෙන අනෙක් අය ගැන කරුණු ගවේෂණය කරනවා. එසේ තහවුරු කර ගත් පසු හසාරේ අනුගාමිකයෝ ඇතුළු අනෙක් ගම්වාසීන් දූෂිත නිලධාරියකුගේ නිවස ඉදිරිපිට මහපාරේ සාමකාමීව බිම වාඩි වී හින්දු භක්ති ගී කියනවා. බැලු බැල්මට ආගමික ක්‍රියාවක් සේ පෙනුනත් මෙයින් සංකේතවත් වන්නේ කුමක් ද යන්න ටික කලකින් හැමෝ ම දැන ගන්නවා. එයින් ඒ පවුල ම ගමේ අවමානයට ලක් වෙනවා.

Anna Hazare: He means business!

සියුම් ලෙසින් මහජන මතය ඇති කරමින් දූෂකයන්ට බලපෑම් කිරීමට ඔහු මහාරාෂ්ට්‍ර ප්‍රාන්තයේ ගත් පියවර, දැන් ජන මාධ්‍ය හා නව මාධ්‍යවල පිහිටෙන් මුළු රටට ම ව්‍යාප්ත කරනවා. දූෂණය ඉන්දියානු සමාජයේ හැම තැන ම පිලිකාවක් සේ පැතිර ඇති බවත්, දූෂිතයන් නම් කිරීමෙන් හා හෑල්ලූවට පත් කිරීමෙන් පමණක් එය මැඩ පැවැත්විය නොහැකි බවත් ඔහු ඉක්මනින් ම තේරුම් ගත්තා. ඒ නිසා දූෂණයට ඉඩ සළසන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති, නීති, රෙකුලාසි සහ ක්‍රියාකලාපයන්ගේ ප්‍රබල සංශෝධන ඇති කළ යුතු බවත්, ඒ සටන ගම් මට්ටමේ සිට ඉහළටත්, ජාතික පාර්ලිමේන්තු මට්ටමේ සිට පහළටත් එකවර ජයගත යුතු බවත් ඔහු නිගමනය කළා.

ඉතා සැකෙවින් කියනවා නම් අන්නා හසාරේගේ දූෂණය පිටු දැකීමේ ව්‍යයාමයේ නිමිත්ත එයයි. හසාරේ දූෂණයට එරෙහිව වඩාත් දැඩි නීති ඉල්ලා සිය පළමු සත්‍යග්‍රහය කළේ 2011 අප්‍රේල් මුල සතියේ. දූෂණ හා වංචා විමර්ශනය කිරීමට ඔම්බඩ්ස්මන්වරයකු පත් කරන ලෙස බල කරමින් ඔහු තමන්ගේ ම නීති කෙටුම්පතක් ඉන්දීය රජයට ඉදිරිපත් කළා.

මෙය සාර්ථක වන්නට නම් ලෝකයේ (ජනගහනයෙන්) විශාලතම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රට වන ඉන්දියාවේ මහජන මතය දූෂණයට එරෙහිව පෙළ ගැස්විය යුතු බවත්, ඒ සදහා ජනමාධ්‍ය අත්‍යවශ්‍ය බවත් හසාරේ දන්නවා. ගමෙන් මතුව ආ සැබෑ ජන ක්‍රියාකාරිකයකු වූවත්, අද වන විට ජාතික හා ජාත්‍යන්තර ප්‍රතිරූපයක් ගොඩ නගා ගෙන තිඛෙන හසාරේ, මාධ්‍ය චරිතයක් හැටියට ඉන්දියානු ටෙලිවිෂන් නාලිකාවලට නැතුව ම බැරි තත්ත්වයක් උදාවී තිඛෙනවා. රජයට ජන බලපෑම් එල්ල කරන්න ඒ යථාර්ථයෙන් ඔහුත් ප්‍රයෝජන ගන්නවා.

හසාරේගේ සංවිධායකයන් කණ්ඩායම කෙටි කාලයක් ඇතුළත් අති විවිධ වූත් සංකීර්ණ වූත් ඉන්දියානු ජනමාධ්‍ය හා වෙබ් මාධ්‍ය ඉතා හොදින් හසුරුවන්නට සමත්ව සිටිනවා. එහි ප්‍රතිඵලය නම් 21 වන සියවසේ මහත්මා ගාන්ධි ලෙසින් දැවැන්ත ප්‍රතිරූපයක් හසාරේ ගොඩ නගා ගැනීමයි.

2011 අප්‍රේල් 3 – 11 අතර සතියක කාලය තුළ අන්නා හසාරේගේ පළමුවන සත්‍යග්‍රහය ගැන වාර්තාකරණයට වෙන් කරන ලද සමස්ත ටෙලිවිෂන් නාලිකා ගුවන් කාලය පැය 655ක්. එය මිළට ගත්තා නම් වැය වන මුදල ඉන්දියානු රුපියල් බිලියන 1.76 ක් (ලංකා රුපියල් බිලියන් 4 ක් පමණ) බවත් එරට විද්්‍යුත් මාධ්‍ය වෙළදපොල අධ්‍යයනය කරන පර්යේෂණ සමාගමක් ගණන් බලා තිඛෙනවා. නමුත් ඉන්දියාවේ මාධ්‍ය ෙක‍ෂත්‍රය ගැන ස්වාධීනව නිරීක‍ෂණය කරන The Hoot වෙබ් අඩවිය ප්‍රකාශ කරන්නේ අන්නා හසාරේ ඊටත් වඩා විද්්‍යුත් මාධ්‍යවලට වටිනා සම්පතක් බවයි.

අන්නා හසාරේගේ මාධ්‍ය ප්‍රතිරූපය පවත්වාගෙන යන්නට උපදෙස් දෙන්නේ හිටපු ටෙලිවිෂන් මාධ්‍යවේදීන් පිරිසක්. අළුතෙන් යමක් කියන කරන විට ඒ සදහා උපරිම සජීව ටෙලිවිෂන් ප්‍රවෘත්ති වාර්තාකරණයක් ලබා ගත හැකි වේලාවන් හා ස්ථානයන් ගැන ඔවුන් හසාරේට හොද මග පෙන්වීමක් කරනවා. ප්‍රධාන පෙළේ ක්‍රිකට් තරගයක් විකාශය වන වේලාවට හෝ ජනප්‍රිය ටෙලි නාට්‍යයක් ප්‍රචාරය වන විට හෝ ඔහු කිසි විටෙක මාධ්‍ය අමතන්නේ නැහැ. ඉන්දියාවේ ජාතික සංකේත හා ජාතික වශයෙන් වැදගත් ස්ථාන හා දිනයන් වටා හසාරේගේ බල කිරීමේ ව්‍යාපාරයේ හැම අළුත් පියවරක් ම තබන්නට මේ සන්නිවේදන උපදේශකයන් වග බලා ගන්නවා.

2011 අගෝස්තු 16 වනදා ඔහු අත්අඩංගුවට ගත් විට තව දුරටත් ඔහුගේ සජීව රූප දර්ශන ටෙලිවිෂන් නාලිකාවලට ලබාගත නොහැකි වුණා. එවිට හසාරේ කණ්ඩායම කළේ ඔහුගේ පණිවුඩ රැගත් කෙටි වීඩියෝ YouTube වෙබ් අඩවිය හරහා ප්‍රචාරය කිරීමයි. ඊට අමතරව ජංගම දුරකථන හා Facebook හරහා ඉතා පුළුල් විධියට හසාරේගේ ප්‍රතිරූපය මුල් තැනක තබමින් දූෂණයට එරෙහිව ඉන්දියානුවන් පෙළ ගස්වන්නට ඔවුන් සමත්ව සිටිනවා.

මේ සදහා මුදල් වියදම් කරනවා වෙනුවට හසාරේ කරන්නේ පරිගණක තාක‍ෂණය අතින් හපන් ඉන්දියානුවන්ට ස්වේච්ඡාවෙන් තම කාලය හා කුසලතා ප්‍රදානය කරන ලෙස ඉල්ලීමයි. ‘අපට ඕනෑ හැම ඉන්දියානුවකුගේ ම සාක්කුවේ අන්නා ගෙන යනවා දකින්නටයි’ යනුවෙන් කියන්නේ එසේ ස්වේච්ඡාවෙන් කටයුතු කරන පරිගණකවේදීයකු වන නිශාන්ත් කුමාර් ඩීන්.

මේ පරිගණක හා ජංගම දුරකථන ‘සුනාමිය’ ඇරඹුණේ කරග්පුර්හි ඉන්දියානු තාක‍ෂණ ආයතනය (Indian Institute of Technology Kharagpur) නම් විශ්ව විද්‍යාලයේ පරිගණක සිසුන් අතර. ‘බලවත් උදවිය ඉදහිටවත් ටිකක් සලිත කරන්නට අපිත් ආසයි. ඒත් එයට අපට අවස්ථාවක් ලැඛෙන්නේ කලාතුරකින්’ එහි ශිෂ්‍යයකු වන රිටේෂ් සිං කියනවා.

රාජ්‍ය බලය හා ව්‍යාපාරික බලය තිබුණත් ඇති තරම් උපක්‍රමශීලි නොවීම නිසා ඉන්දියානු රජය මේ දිනවල මාධ්‍ය සබදතා පැත්තෙන් ලොකු පසුබෑමක සිටින බව පාලක කොංග්‍රස් පක‍ෂයේ දැවැන්තයන් ම පිළි ගන්නවා. එහෙත් මහජන ඡන්දයෙන් බලයට පත් වුණු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රජයකට මෙසේ ජනමාධ්‍යවල බලය යොදා ගෙන බලපෑම් කිරීමට අන්නා හසාරේට සදාචාරමය හෝ නීතිමය හෝ අයිතියක් ඇත්දැයි ඉන්දියාවේ ඇතැම් දෙනා ප්‍රශ්න කරනවා. හැම දෙයක් ගැන ම මෙසේ දිගින් දිගට වාද කිරිම ඉන්දියානු ජන සමාජයේ ගති සොබාවක්.

අන්නා හසාරේගේ අරගලය ජය ගනීවි ද යන්න හරි හැටි කිව නොහැකියි. එහෙත් එයට අවශ්‍ය ගම්‍යතාවය ජනනය කරන්න හා පවත්වා ගන්න ඔහු උපක්‍රමශීලී බව නම් පැහැදිලියි. අද කාලේ මහත්මා ගාන්ධි ජීවත් වූවා නම් ඔහුත් ජන මාධ්‍ය හා නව මාධ්‍ය තමන්ගේ නිදහස් අරගලයට පුළුල් ලෙස යොදා ගන්නට තිබුණා. පොදු යහපතට සන්නිවේදන තාක‍ෂණයන් යොදා ගැනීමේ වටිනාකම 21 වන සියවසේ සියළු ජනතා ක්‍රියාකාරිකයන් වටහා ගත යුතුයි. එහිදී වෙළදපොලට හා ව්‍යාපාරික ප්‍රජාවට නතු වී තිඛෙන වාණිජමය මාධ්‍ය හා දුරකථන සේවා ඔස්සේ ද මහජනතාවට සමීප වීමට විශාල ඉඩක් ඇති බව හසාරේ හොද හැටි දන්නවා.

ප්‍රදීප් සාහා නිපද වූ වාර්තා චිත්‍රපටය නරඹන්න:

Anna Hazare: India’s Leading Graft-buster does it again!

Anna Hazare: Just Say NO!

This 71-year-old Gandhian is the new face of anti-corruption activism in India.

His name is Kisan Bapat Baburao Hazare, but he is popularly known as Anna Hazare. He is an Indian social activist who is giving voice to mass sentiment against pervasive corruption that has shocked Indian society in recent months.

On 5 April 2011, Anna Hazare started a Satyagraha, or a fast unto death, to pressurise the Government of India to enact a strong anti-corruption law that will establish a Lokpal (ombudsman) with the power to deal with corruption in public offices. The fast led to nationwide protests in support of Hazare. It ended four days laater, on 9 April 2011, with the government agreeing to all of his demands: it issued a gazette notification on formation of a joint committee headed by senior minister Pranab Mukherjee to draft an effective Lokpal Bill.

Anna Hazare has a long involvement in rural development, self reliance and anti-corruption work. In 1991, he launched the Bhrashtachar Virodhi Jan Aandolan (BVJA), or People’s Movement against Corruption.

For more information, I want to share what two Indian journalist friends have produced about this remarkable man.

Kalpana Sharma has written this profile for BBC Online, tracing the man’s progress and the emergence of a popular movement against corruption in India:
Anna Hazare: India’s pioneering social activist

As she notes: “The media attention has encouraged more middle class citizens to come out on the streets holding candles, carrying placards, shouting slogans, singing songs and even fasting in sympathy with Hazare. The numbers are modest but the buzz on social networking sites as well as media attention makes it appear larger.”

This is an extract from a half-hour documentary film that Pradip Saha made for the Centre for Science and Environment (CSE) India in 2000, which looked at the nexus between corruption, environment and natural resource management in India. It ends with this segment on Anna mobilising the grassroots against this scourge.

When traffic moves: Which is the biggest carbon emitter of all?

In January 2008, I wrote about two short videos made by Pradip Saha and colleagues at the Centre for Science and Environment (CSE) in India on the auto industry’s contribution to worsening traffic congestion, air pollution and public health in metropolitan India.

Now Pradip & Co have come out with another revealing short video. It answers a simple question: of the various types of motorised transport on our roads, which one emits the most carbon dioxide per person that slowly but surely bakes our planet?

Their blurb says:
Watch video to find out who wins in this race to emit more. A blue graph will appear shortly on your screen. Do not be alarmed. It is an attempt to illustrate the Carbon each of us emits while traveling to work everyday.

This short video reminds of what we can do with broadband-enabled online video to raise awareness and catalyse discussion on matters of public interest. I haven’t specifically asked Pradip about this, but it seems like a low-cost, quick-turnaround effort. It’s certainly effective in making a single, important point that has far-reaching policy and practical implications.

What a difference half a century makes: cartoon courtesy CSE India

What a difference half a century makes: cartoon courtesy CSE India

The big question is: who is listening in modern India that has turned itself into a car-worshipping nation?

Visit CSE’s Climate Equity Watch

Watch more CSE videos on Down to Earth channel on YouTube

MEAN Sea Level: An ironic film from the frontline of climate change

What does sea level rise mean to you and me?

What does sea level rise mean to you and me?

In October 2008, while attending an Asian regional workshop on moving images and changing climate in Tokyo, I had the chance to see Indian writer and film-maker Pradip Saha‘s latest film, MEAN Sea Level.

As I wrote at the time: “The few of us thus became the first outsiders to see the film which I found both deeply moving and very ironic. With minimal narration, he allows the local people to tell their own story. There’s only one expert who quickly explains just what is going on in this particularly weather-prone part of the world.”

The world’s rich are having a party, and millions living in poverty are the ones footing the bill. This is the premise of the film, which looks at the impact of climate change on the inhabitants of Ghoramara and Sagar islands in the the Sundarban delta region in the Bay of Bengal.

Almost 7,000 inhabitants have been forced to leave Ghoramara in the last 30 years, as the island has become half in size. The biggest island, Sagar which hosted refugees from other islands all these years is witnessing massive erosion now. 70,000 people in the 9 sea-facing islands are at the edge of losing land in next 15 years. For these people climate change is real.

As the sea level rises and takes with it homes and livelihoods in the delta, the villagers of Sagar are paying a hefty price for a problem that they did not create. Meanwhile, middle class India and the political elite are becoming aware of the problem of global warming, but prefer to look the other way.

I’m glad to note that the film is now being screened to various audiences and making ripples. By showing people – including those still not convinced about climate change – what sea level rise is already doing to poor people, the film is stretching the limits of debate and focusing attention on the need to act, not just talk.

It’s also creating ripples in environmental and/or human rights activist circles where all too often, passionate discussions don’t go very far beyond the rhetoric to bring in the real world voices and testimonies. Pradip’s film accomplishes this with authenticity and empathy yet, mercifully, without the shrill and overdose of analysis found in activist-made films. It powerfully and elegantly tells one of the biggest stories of our times.

Pradip Saha

Pradip Saha

In November 2008, Pradip showed and talked about his film at a screening organised by SACREDMEDIACOW (SMC), an independent postgraduate collective on Indian media research and production (and much more) at the School of Oriental and African Studies (SOAS) at the University of London. Before it started, Pradip told his audience to ‘forget that this is a documentary about climate change’ and just watch.

As one member of his audience, Sophia Furber, later wrote: “The film’s approach to climate change is completely non-didactic. Mean Sea Level is no acronym-fest sermon or disaster story, but an intimate portrait of a way of life which is on the verge of going underwater.”

In his day job as editor of Down to Earth magazine, published from India with a global outlook, Pradip excels in wading through the (rapidly expanding) sea of jargon and acronyms surrounding many topics related to science, environment and development. In typical style, his recently started blog is named alphabet soup @ climate dinner.

Read Sophia Furber’s account of SOAS screening in London

The more Pradip shares his film, the more people who notice the irony that I experienced in Tokyo. A short review by the Campaign against Climate Change says: “There is a greater irony. These poor people got nothing out of the economy that created climate change, nor do they contribute to global warming. Mean Sea Level is a testimony of reckless political economy of our times. Climate change is real, and only a sign of our recklessness.”

Last heard, Pradip was planning to screen MEAN Sea Level on Sagar Island so that the story’s participants can see the film for themselves. The idea was to power the event entirely through renewable energy sources, such as solar power.

I hope he will soon place his film – or at least highlights/extracts – online on YouTube or another video sharing platform. This film is too important to be confined to film festivals and public screenings. Whether it would also be broadcast on television in India and elsewhere, we’ll just have to wait and see. I won’t hold my breath on that one…


Down to Earth: Is climate changing? Yes, say Sundarbans Islanders

International Herald Tribune, 10 April 2007: Living on the Edge: Indians watch their islands wash away

Look carefully...

Look carefully...

Climate Neros: Films chained, unchained…

down-to-earth

“Twenty centuries ago, Emperor Nero fiddled while Rome burned. Today, some media companies are squabbling over copyrights while the planet is warming.”

These words, which I first uttered during an Asian workshop on moving images and changing climate in Tokyo in early October 2008, have resonated with many journalists, producers and activists concerned about climate change.

The latest outlet to carry my views is Down to Earth, the fortnightly magazine on science and environment published from New Delhi, India. They have included a condensed version of my remarks in their issue for 15 December 2008, under the heading: Films chained, unchained

It’s part of a special issue to mark the 14th Conference of Parties to the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC) and the fourth meeting of Parties to the Kyoto Protocol, being held in the Polish city of Poznan from 1 to 12 December 2008.

In fact, Down to Earth editor Pradip Saha was part of our Tokyo workshop which called for climate change to be recognised as a copyright free zone.

When Down to Earth editors first mooted the idea of carrying my views, they suggested a catchy headline: Climate’s Niros. I rather liked that…but that didn’t survive their copyediting. Ah, well…

Last chance for Kyoto Protocol? Courtesy Down to Earth

Last chance for Kyoto Protocol?

In its preamble to the special climate change issue, Down to Earth editors say:
“Eleven years after the Kyoto Protocol was signed — only to be consigned to irrelevance over the subsequent decade — nations are meeting in Poland to negotiate post-2012 action.

“The realities of climate change are clearer than ever, and the cost of action is mounting. Rich countries, historically responsible for climate change, are proposing new mechanisms to share the burden. Leading developing countries such as India and China need to negotiate hard as well and make a big push for renewables…” Read full story

On 5 November 2008, SciDev.Net published my op ed essay:
Planet before profit for climate films

On 7 November 2008, Asia Media Forum published a longer version of this essay:
Climate Change or (c)limate (c)hange: Guarding copyrights on a warming planet

These have been linked to, or commented upon, by various blogs and websites. Interestingly, the big time TV/video production companies and broadcasters have been keeping quiet in this debate.

Perhaps they are too busy counting their money accruing from license fees?

India’s climate change NIMBYsm and middle class apathy

Pradip Saha in Tokyo

Pradip Saha in Tokyo

The global climate is indeed changing, but not everyone is equally affected by it – or bothered about it either. Take, for example, the majority of India’s 300 million+ middle class, which is roughly the size of the entire population of the United States.

According to environmental activist and independent film-maker Pradip Saha, it’s not a question of ignorance, but apathy.

“Our educated middle classes understand what’s happening, but they are also big contributors to the problem – with their frenzy to burn oil and coal. They look for any excuses for not acting on this issue,” Pradip said during a recent regional workshop in Tokyo, Japan.

The Asia Pacific workshop on ‘Changing Climate and Moving Images’, held in Tama New Town, Tokyo, was organised by TVE Japan in collaboration with TVE Asia Pacific and supported by Japan Fund for Global Environment.

Pradip, associate director of the Centre for Science and Environment – a leading research and advocacy organisation – has been tracking climate change issues for two decades. He sees this Big Issue in three ways: science of climate change, politics of climate change and feelings of climate change.

To fully understand how the complex Indian society perceives and responds to the climate crisis, all three dimensions need to be studied, he says. And particular attention must be paid to the plight of those who are already experiencing changes in their local climate.

From the Himalayan mountains to the small islands in the Bay of Bengal, millions of Indians are living and coping with climate change. “Large sections of our poor feel it, and are among the worse impacted.”

Many such affected people may never have heard of climate change. They are bewildered by rapid changes in rainfall, river flows, sunshine and other natural phenomena.

Pradip drew an example from the Sundarban delta region in the Bay of Bengal. With 10,000 square kilometres of estuarine mangrove forest and 102 islands, it is the world’s largest delta. Here, some islands are slowly being eroded and submerged by rising sea levels. Three small islands have already gone underwater. Others are experiencing problems of salt water intrusion, posing major difficulties for the local people.

Sundarban delta as seen from space

Sundarban delta as seen from space

Analysis of surface data near Sagar island in the Sundarbans reveals a temperature increase of 0.9 degree celsius per year. Experts are of the opinion that this is one of the first regions bearing the brunt of climate change.

But the islanders – like most other poor people in India – don’t have enough or any voice to express their concerns to the policy makers, civil society groups and captains of industry. For these members of the middle class, the Sundarbans mean just one thing: the Royal Bengal Tiger.

And most of them probably have never heard of Sagar island. They might just shrug it off, saying: It’s Not In My Backyard (NIMBY).

During the past few months, Pradip has been filming on these islands trying to capture the unfolding human and environmental crisis. He was inspired by an investigative story that appeared in early 2008 in the Down to Earth science and environmental magazine where he is managing editor.

Pradip screened the 64-minute long film, aptly titled Mean Sea Level, at our workshop. The few of us thus became the first outsiders to see the film which I found both deeply moving and very ironic. With minimal narration, he allows the local people to tell their own story. There’s only one expert who quickly explains just what is going on in this particularly weather-prone part of the world.

Confronted with middle class apathy and indifference, activists and journalists like Pradip Saha face an uphill task. “Knowledge is not turning into action because those who know (about climate change causes and responses) are also the biggest culprits,” he says.

To make matters worse, government policies are not formulated with adequate public consultations. Sections of central and state governments in India have also started responding to individual effects of climate change without understanding the bigger picture. Such piecemeal solutions can do more harm than good.

Then there is India’s obsession with motor cars – a topic on which Pradip has already made a short film.

Pradip’s views on climate change activism in India resonates with those of the Filipino academic-activist Walden Bello. Speaking at the Greenaccord international media forum in Rome in November 2007, he called for a mass movement at the grassroots across the developing countries of the global South to deal with climate change – the biggest environmental threat faced by the planet today.

As I quoted him saying, such a movement might be unpopular not only with the Southern elite but also with sections of the urban-based middle class sectors that have been the main beneficiaries of the high-growth economic strategy that has been pursued since the early 1990s.

Read my April 2007 post: Fossil Fools in India