සිවුමංසල කොලූගැටයා #120: මිහිතල මෑණියෝ ද? මිහිතල අම්මණ්ඩි ද?

Another World Environment Day will be observed on June 5. We can expect Lankan environmentalists to raise their shrill, giving us more rhetoric than substance.

I have always stayed clear of such impulsive green extremism, instead advocating a more measured approach to balancing modern lifestyles with their ecological impacts. In this week’s Ravaya column (in Sinhala), I debunk a widely peddled green myth that suggests ‘Mother’ Earth will look after us if only we take better care of her.

Well, our home planet doesn’t care one way or the other. People can lull ourselves into whatever illusion of their choice, but Earth is indifferent. Coming to terms with this can help our greens to reach some maturity they badly need.

See also these previous explorations of the same theme:

11 June 2012: Eco Myths Can’t Save the Planet. Wake Up and Smell the Foul Air!

8 July 2011: සිවුමංසල කොලූගැටයා #21: ප‍්‍රතිනිර්මාණය වූ සියැටල් නායක කථාව/මිථ්‍යාව

Mother Earth? Not really. Just our home planet

Mother Earth? Not really. Just our home planet

ජුනි 5 වනදා ලෝක පරිසර දිනය.

‘අප පරිසරය රැක ගත්තොත් පරිසරය අපව රැක ගනීවි’ යන්න පරිසරවේදීන් බහුතරයක් මෙන් ම ගුරුවරුන් හා මාධ්‍යවේදීන් ද නිතර කරන ප‍්‍රකාශයක්.

පරිසරය හා සොබා සම්පත් රැක ගත යුතු බව ඇත්තයි. එහි විවාදයක් නැහැ. එහෙත් එය හරියාකාරව කරන්නට නම් විචාර බුද්ධියෙන් එම කාර්යයට ප‍්‍රවේශ විය යුතුයි. අන්ධ භක්තිය, භීතිය හෝ වෙනත් ආවේගයක් මත පදනම් වී පරිසරය රැක ගන්නට නොහැකියි.

පරිසර සංරක්ෂණ පණිවුඩය පොදු ජන සමාජයට ගෙන යා හැකි ක‍්‍රමෝපයන් කිහිපයක් තිබෙනවා. විද්‍යානුකූලව කරුණු විග‍්‍රහ කරමින්, පරිසරයේ තුලනය පවත්වා ගන්නට මිනිස් අප කළ යුතු දෑ පෙන්වා දීම එකක්. සොබා දහමේ අසිරිය, සුන්දරත්වය හා මානව සංස්කෘතියට එයින් ලැබෙන අසීමිත බලපෑම ගැන අවධාරණය කරමින් කලාත්මක හා සෞන්දර්යාත්මක දැනුවත් කිරීම තවත් එකක්. මේ දෙක ම කලක සිට සාර්ථක ලෙස සිදු කැරෙනවා.

එහෙත් මෑතක පටන් අපේ සමහර පරිසර සන්නිවේදකයන් පරිසරවේදය සාමයික දර්ශනයක් හෙවත් ආගමික විශ්වාසයක මට්ටමට ඔසවා තබන්නට තැත් කරනු පෙනෙනවා. පරිසරයට වින කිරීම ඉමහත් පාපකාරී ක‍්‍රියාවක් බවත්, එසේ කිරීමේ බරපතල විපාක විඳින්නට සිදු වන බවත් ඔවුන් කියන්නේ හරියට ප‍්‍රධාන පෙළේ ආගම්වල පූජකවරුන් සාමාන්‍ය ජනයා පව්වලට බිය කරන්නට කරන ප‍්‍රකාශවලට සමාන ආකාරයෙන්.

මේ අවස්ථා දෙකෙහි ම යොදා ගන්නේ බුද්ධිගෝචර නොවන, ආවේගයට බර වූ තර්කයන්. අප යහපත් දිවි පෙවතක් ගත කළ යුත්තේ පවට බිය වීම හෝ මතු භවයක අහිතකර විපාක ගැන භීතියෙන් නොවෙයි. හරි දේ කවදත් කොතැනත් හරි නිසා.

එසේ ම අප පරිසරයට අනවශ්‍ය පීඩා නොකර සොබා සම්පත් හා බලශක්තිය අරපිරිමැස්සෙන් පාවිච්චි කළ යුත්තේ සොබා දහමට ඇති අනියත බියකින් නොව එය අපට කළ හැකි හා අප කළ යුතු වඩාත් ම නිවැරදි ක‍්‍රියාව නිසා යි.

අප කෙතරම් ආදරයෙන්, භක්තියෙන් හා ගෞරවයෙන් මිහිතලයට සැළකුවත් එහි භෞතික ක‍්‍රියාකාරිත්වය නිසා විටින් විට අපට ස්වාභාවික ආපදා හා වෙනත් උවදුරුවලට මුහුණ දීමට සිදු වනවා. අප මිහිතලය රැක ගතහොත් එය අපව රැක ගනීවි යන්න විද්‍යාත්මකව නිවැරදි දැක්මක් නොවෙයි.

ග‍්‍රහලෝක මට්ටමින් පෘථිවිය දෙස බලන සමහර පරිසරවේදීන් තැත් කරන්නේ එයට ජීවමාන ස්වරූපයක් හා ප‍්‍රතිරූපයක් ලබා දෙන්නටයි. මිහිතල මාතාව, මිහි මෑණියෝ හෝ මහී කාන්තාව ආදි විවිධ යෙදුම් ඔවුන් භාවිත කරනවා.

James Lovelock

James Lovelock

බි‍්‍රතාන්‍යයේ ලොව පිළිගත් ජ්‍යෙෂ්ඨ විද්‍යාඥයකු වන ජේම්ස් ලව්ලොක් (James Lovelock) 1970 ගණන්වල මතයක් ඉදිරිපත් කළේ පෘථිවියේ ජීවී සහ අජීවී සියල්ල ම ඒකාබද්ධ වී සංකීර්ණ තනි පද්ධතියක් ලෙස කි‍්‍රයා කරන බවත්, එය ග‍්‍රහලෝක මට්ටමේ ජීවයකට සම කළ හැකි බවත්. ඔහු එයට ගයීයා (Gaia) යන නම දුන්නා. ගී‍්‍රක මිථ්‍යාවාදයේ මිහිතල දෙවඟනට දී තිබු නම එයයි.

මේ ගයීයා කල්පිතය පරිසරවේදීන් අතර ඉක්මනින් ජනපි‍්‍රය වුණා. අජීවී භූ විද්‍යාත්මක පද්ධතීන් හා ජීවී ලෝකය ඉතා සමීපව අන්තර් කි‍්‍රයා කරන බව සැබෑවක්. එසේ ම වසර මිලියන් ගණනක් තිස්සේ ජිවීන්ගේ ස්වාභාවික කි‍්‍රයා නිසා ග‍්‍රහලෝකයක ස්වරූපය කෙමෙන් වෙනස් වන බවත් විද්‍යාඥයන් දැන් පිළි ගන්නවා.

එහෙත් ගයීයා කල්පිතය ගැන විද්‍යාඥයන් අතර එකඟත්වයක් නැහැ. රිචඞ් ඩෝකින්ස් (Richard Dawkins) වැනි ලෝකයේ ප‍්‍රමුඛ පෙළේ ජීව හා පරිනාම විද්‍යාඥයන් එය එක හෙළා බැහැර කරන්නේ තර්කානුකූල වනවා වෙනුවට ගුප්ත සංකල්පයක් එමගින් ඉස්මතු කරන බව කියමින්.

මිහිතලයේ සියඵ රහස් විද්‍යාව විසින් තවමත් හෙළි කරගෙන නැහැ. එහෙත් ග‍්‍රහලෝකයේ කි‍්‍රයාකාරිත්වය ගැන හොඳ අවබෝධයක් මේ වන විට භූ විද්‍යාඥයන්, සාගර විද්‍යාඥයන් හා වායුගෝලය පිළිබඳ විද්‍යාඥයන් ලබා ගෙන තිබෙනවා. මිහිතලයේ පද්ධතිවලට දරා ගත හැකි පරාසයන් ගැන තක්සේරුවක් ද දැන් විද්‍යාව සතුයි. මේ පදනම මත සිටගෙන පාරිසරික සංරක්‍ෂණයට යොමු වීම ආවේගශීලි ගුප්තවාදයකට වඩා බුද්ධිගෝචරයි.

මා දේශනවලදී නිතර සිහිපත් කරන කරුණක් නම් අප ජීවත් වන්නේ ඉතා සකි‍්‍රය ග‍්‍රහලෝකයක් මත බවයි. පෘථිවිය අභ්‍යන්තරයේ නොනිමෙන භූවිද්‍යාත්මක බලවේග දිවා රැයේ කි‍්‍රයාත්මක වනවා. භූමිකම්පා, ගිනිකඳු හා ඇතැම් විට සුනාමි ලෙස ආපදා ඇති කරන්නේ මේ ස්වාභාවික ප‍්‍රවාහයන්.

අපේ වායුගෝලයත් ඉතා සකි‍්‍රයයි. පැයෙන් පැයට වෙනස් වන කාලගුණයක් ඇත්තේ ඒ නිසායි. සාගරය හා ගොඩබිම අතර ගනුදෙනුව නිසාත් කාලගුණය වෙනස් වනවා. නියමිත කලට සිදු වන කාලගුණික කි‍්‍රයා (උදා: මෝසම් වර්ෂා) මෙන්ම අනපේක්‍ෂිතව ඇති වන හදිසි කාලගුණ තත්ත්වයන් ද තිබෙනවා. (උදා: කුණාටු, සුළිසුළං).

අගහරු ග‍්‍රහලෝකය බොහෝ සෙයින් පෘථිවියට සම කළ හැකි වූවත් එය තව දුරටත් සකි‍්‍රය ලෝකයක් නොවේ. අතීතයේ සකි‍්‍රයව තිබෙන්නට ඇතැයි අනුමාන කැරෙනවා. අකි‍්‍රය අගහරු මත අප දන්නා තරමට ජීවයක් ද නැහැ.

ජීවයෙන් පිරි මිහිතලයේ සකි‍්‍රය බව නිසා එම ජීවීන්ට විටින් විට හානි ද ඇති වනවා. එය සොබා දහමේ න්‍යායක්. මානවයන් මිහි පිට බිහි වන්නට බොහෝ කලකට පෙරත් මේ භූ විද්‍යාත්මක හා කාලගුණ විද්‍යාත්මක කි‍්‍රයාදාමයන් සිදු වුණා. (දේශගුණ විපර්යාස ඉක්මන් කිරීමට නම් මානව කි‍්‍රයාකාරකම් සෘජුව බලපා තිබෙනවා. එහෙත් භූමිකම්පා, සුනාමි, ගිනිකඳු ආදියට මානව බලපෑමක් සොයා ගෙන නැහැ.)

අප කෙතරම් හොඳින් මිහිතලයට සැළකුවත් මේ ප‍්‍රචණ්ඩ ආපදා තව දුරටත් සිදු වනවා. මේ භෞතික යථාර්ථය මූලධර්මවාදී පරිසරවේදීන්ට අමිහිරි විය හැකියි. එහෙත් ඇත්තයි.

‘මිථ්‍යාවෙන් පරිසරය රැකිය නොහැකියි’ යන තේමාවෙන් 2012 වසර මැදදී ශ‍්‍රී ලංකා හේතුවාදීන්ගේ සංගමයේ සංවාදශීලි දේශනයක් මා පැවැත් වූවා. එහිදී හරිත වර්ණ සුරංගනා කථා, හරිත වර්ණ අද්භුත කථා හා හරිත මාරක කථා ආදි අද දවසේ සිවිල් සමාජයේ හා මාධ්‍ය හරහා සංසරණය වන ජනප‍්‍රිය හරිතවාදයන් කිහිපයක් මා විචාරයට ලක් කළා.

එම දේශනයේ ප‍්‍රවේශයක් ලෙස මා කියා සිටියේ පෘථිවි ග‍්‍රහලෝකයට මිහිතල මෑණියෝ, මහී කාන්තාව, දියදම් දිනිතිය ආදී ගෞරවනීය නාම පාවිච්චි කළත්, මිහිතල අම්මණ්ඩි කීවත් මේ සොබාවික සිදුවීම්වල කිසිදු වෙනසක් සිදු නොවන බවයි.

ගුප්ත වාදයක් හා පාරිසරික ඇදහිල්ලක් හරහා පරිසරය රැක ගන්නට බැහැ. එසේ කරන්නට තැත් කරන විට ”මිහිතල මෑණියෝ” අපට එවන භූමිකම්පා, සුනාමි හා අනෙකුත් ව්‍යසන පහදා දෙන්නේ කෙසේ ද?

අද අපට අවශ්‍ය පසුගාමී හා ගුප්ත හරිතවාදයක් නොවෙයි. ප‍්‍රායෝගික වූත්, ප‍්‍රබුද්ධවූත්, විචාරශීලී වූත් පරිසර චින්තනයක්. එය සංවාදයට විවෘත විය යුතුයි.

Earth in danger? Or just humanity endangering itself?

Earth in danger? Or just humanity endangering itself?

පරිසරය රැක ගැනීම ආත්මාර්ථකාමී දෙයක් යයි මා තර්ක කරනවා. මගේ පාරිසරික ප‍්‍රමුඛතා ගොන්නේ අතිශයෝක්තියෙන් වර්ණනා කැරෙන හරිත තේමා නැහැ. හැම ගසක්, සතකු හා හැම සොබාවික පරිසරයක් ම පිවිතුරු ලෙසින් අත නොතබා රැක ගත යුතු යයි හරිත මූලධර්මවාදී ස්ථාවරයක මා රැඳෙන්නේ ද නැහැ.

පාරිසරික හානිය හා දුෂණය කෙටි කාලීනව හා දිගු කාලීනව අපේ සෞඛ්‍යයට කරන හානිකර බලපෑම් මා වඩාත් අවධානය යොමු කරන පැතිකඩයි. මේ නිසා යහතින් දිවි ගෙවන්නට නම් අපේ පරිසරය යම් දරා ගත හැකි පරාසයන් තුළ පවත්වා ගත යුතුයි.

මිහිතලය නම් ග‍්‍රහලෝකයට හා එහි සෙසු ජීවී-අජීවී සමස්තයට මානවයන් අවශ්‍ය නැහැ. අප ඇතත් නැතත් මේ ග‍්‍රහලෝකය පවතිනවා. එහෙත් අපේ වර්ගයාගේ පැවැත්මට හා සුරැකීමට ග‍්‍රහලෝකයේ ස්වාභාවික කි‍්‍රයාදාමයන් ප‍්‍රශස්ත පරාසයන් තුළ දිගට ම සිදුවීම අත්‍යවශ්‍යයි. නැතිනම් මානවයන්ගේ අනාගතය අසුබයි. අවිනිශ්චිතයි. පරිසරය ගැන අප ආත්මාර්කාමී විය යුත්තේ එනිසායි.

ශී‍්‍ර ලංකාවේ මුල් බැස ගෙන ඇති බහුල පාරිසරික මිථ්‍යාවන් විටින් විට විග‍්‍රහ කරන්නට මා බලාපොරොත්තු වනවා. ඔබේ ප‍්‍රියතම පරිසර මිථ්‍යාව කුමක් ද? ලියා එවන්න!

මිහිතල අම්මණ්ඩිට සුබ පරිසර දිනයක්!

Advertisements

When green stories make some see red: who protects the reporters?

Who says environment is a ‘safe’ subject for journalists and broadcasters to cover?

Journalist colleagues who work on conflict, security and political topics often have an illusion that environmental reporting is a ‘cosy and comfortable beat’ – one that allows reporters to travel to exotic locations, see cuddly animals, relax in pristine environments and generally take things easy.

That might have been the case some years ago, in another century that’s now receding in our memories. But not any longer: there’s as much conflict, intrigue and complexity in many of today’s environmental topics, and covering them can often be hazardous to the courageous journalists who go after them.

Ahmadi: Beaten up for expose

Just ask Ahmadi, a journalist working for Harian Aceh in Indonesia. Together with a fellow journalist, working for News Investigasi in Medan, he recently investigated a flood that had taken place in the Alapan district in April 2010. During their journey, they met some people cutting up logs. The journalists asked workers who owned these logs and were told that they belonged to the Alapan District Police Station and the Alapan Military Sub-District Command. Hmm…

When confronted with this information, a high ranking military officer reacted quickly and sharply: he wanted the whole story suppressed. In defiance, Harian Aceh published the story on 21 May 2010 — which resulted in Ahmadi being assaulted and threatened with death by the same officer.

“Ahmadi joins the long list of journalists who have been targeted for shedding light on deforestation, which is responsible for at least 18 per cent of the world’s greenhouse gas emissions,” says Reporters Without Borders (RSF), the international watchdog on media freedom.

It says attacks on journalists and bloggers who try to cover any kind of environmental damage are growing steadily all over the world. Among them, those who investigate industrial pollution or the destruction of forests are particularly at risk.

No longer a cosy beat...

This week, on the eve of World Environment Day (5 June), RSF released a new report titled Deforestation and pollution: High-risk subjects. It makes grim reading for all of us who are committed to journalism as if the planet mattered.

It follows and echoes their call last year: “We must defend journalists who expose attacks on the environment”.

The new report, the second of its kind within just a few months from RSF, was prepared with the help of its worldwide network of correspondents. They gathered information about incidents in Indonesia, Argentina, El Salvador, Gabon, India, Azerbaijan, China and Morocco. Behind each of these threats and attacks, there were big corporations, criminal gangs or government officials who had been corrupted by money from mining or logging.

Asia features prominently in the report, which condemns the responsibility of the Vietnamese and Chinese governments in serious press freedom violations that deprive the public of crucial information about cases of pollution or deforestation.

The report describes, for example, the way the government in Hanoi has tried to suppress any debate about the environmental impact of bauxite mines being operated by a Chinese company. A field investigation in Argentina established that journalists are under pressure from both supporters and opponents of a mining project.

Mining companies (Aluminium Corp of China, China Metallurgical Group and the Canadian companies Yamana Gold and Pacific Rim), oil companies (Shell, Addax and Synopec), wood pulp companies (Sinar Mas and Riau Andalan Pulp and Paper) and two French multinationals (Bollor and Areva) are all identified in this report as having a direct or indirect role in cases of intimidation or censorship.

This is the second report that RSF has published on this subject. In September 2009, a report titled “The dangers for journalists who expose environmental issues.“, looked at 15 cases of journalists and bloggers who had been killed, attacked, jailed, threatened or censored for covering environmental problems in Russia, Cambodia, Bulgaria and Brazil.

RSF this week reiterated the appeal it launched during last December’s Copenhagen Summit: The media are needed to gather information and disseminate it to the public. Where climate change was concerned, it reminded everyone one, it was the media who helped to establish credible, independent diagnoses of the state of our planet. Their analyses continue to play a crucial role in helping decision-makers to adopt policies and rules that will lead to the desired changes.

On this blog, we have consistently highlighted the need for safeguarding journalists who pursue environmental stories that threaten vested interests within and across borders. For example:

September 2009: Who will protect journalists fighting for a better planet?

November 2007: Protect journalists who fight for social and environmental justice!

In April 2007, we asked: Can journalists save the planet? Yes, they can be front-runners in the world’s attempts to save species, habitats and entire ecosystems. But only if the rest of society protects and stands by them. When our planetary house is on fire, shooting the messenger isn’t going to save anyone.

Appeal to climate reporters everywhere: Don’t follow the Climate Circus!

L to R: Sam Labudde (EIA); Eric Soulier (Canal France International); Nalaka Gunawardene (speaking); and Durwood Zaelke (IGSD)

Every year, a couple of weeks before Christmas, a big Climate Circus takes place. The venue city keeps changing, but the process is always the same: it attracts thousands of people – from government officials and scientists to activists and journalists – who huddle in various corners, chat endlessly and gripe often during two chaotic weeks. Then they disperse, rather unhappy with the process…only to return to more of the same a year later.

This is how I see the annual Conference of Parties (COP) of the UN Climate Convention, or UNFCCC. Their last big ‘circus’ was in Copenhagen, Denmark — when the world held its breath for a breakthrough in measures to reduce greenhouse gas emissions that warm up the planet. But, as with many previous conferences, Copenhagen over-promised and under-delivered.

The next COP is to take place in Cancún, Mexico, in December 2010. We can expect more of the same.

I’m not always this cynical. I’m certainly not a climate skeptic or climate change denialist. But I came to this conclusion after covering climate change stories for over 20 years, and having seen the kind of distraction the annual Climate Circus can produce on the media coverage and fellow journalists.

My contention: COPs were intended for treaty-signing governments to come together, bicker among themselves and make slow, painful and incremental progress on what needs to be done to address the massive problems of global climate change. While the core of these conferences remains just that, over the years they have gathered so much else — side events that now completely outweigh the political conference, and often overshadow it. I’m not convinced that this is where the real climate stories are, for discerning journalists.

I made these observations in some plain speaking done during a panel at the Asia Media Summit 2010 in Beijing, China, this week. The occasion was the Asia-Pacific Media Seminar on Ozone Protection and Climate Benefit, one of several pre-Summit events held on 24 May 2010 — and the only one on an environmental issue or topic.

I was on the last panel for the day, which looked at the next “hot” ozone and climate related stories. We were asked to give our views on: what are the great stories on the road to COP16 in Mexico at the end of the year?

Forget Cancun, I said. We already know how little it’s going to change the status quo. Why bother with that promises to be a non-event? Must we be this concerned with non-stories in our media coverage? In fact, I suggested: we should give the entire UNFCCC processes a couple of years of benign neglect. The real climate stories are not in the unmanageable chaos that the annual Climate Circuses have become. They are out there in the real world.

In the real world where frontline states and communities are already bearing the brunt of extreme weather…where green energy is making rapid advances…where communities and economies are trying to figure out how to live with climate change impacts even as they reduce their greenhouse gas emissions.

There are plenty of climate stories out there, covering the full range of journalistic interests: human interest, human enterprise, innovation, scientific research, community resilience and others. The challenge to journalists and other climate communicators is to go out there, unearth the untold stories, and bring them out in whatever media, forum or other platform.

I have nothing against climate COPs per se, and hope they can be restored to their original purpose of climate negotiations and working out acceptable, practical ways forward. (And this is certainly not a case of sour grapes: I’ve turned down all-expenses-paid invitations to COPs more than once.)

But we need to be concerned about the Climate Circus Effect on media, activist and educator groups, who seem to dissipate a good deal of their limited energies and resources in turning up at these mega-events. Copenhagen is said to have attracted over 17,000 persons (over 3,000 among them accredited journalists). How much of fruitful interaction and sharing can happen in such a setting? And when all the major news networks and wire services are covering the key negotiations and activities in considerable detail, what more can individual journalists capture and report to their home audiences?

Living as we do on a warming planet, we are challenged on many fronts to question old habits, and change our business-as-usual. The media pack has been running after the Climate Circus for over a dozen years. We need to pause, take stock and ask ourselves: is this the best way to cover the climate story?

And while at it, here’s something else for the UN, conveners of the annual Climate Circus. On World Environment Day 2008, whose theme was ‘CO2: Kick the Habit’, I asked the UN to kick its own CO2 habit. I suggested: “Adopt and strictly observe for a year or two a moratorium on all large UN gatherings (no matter what they are called – Summits, conferences, symposia, meetings, etc.) that involve more than 500 persons. In this day and age of advanced telecommunications, it is possible to consult widely without always bringing people physically together….Practising what you preach has a strong moral persuasive power — even if it goes against addictive habits formed for over 60 years of the UN’s history.”

PS: A global, comprehensive and legally-binding agreement on climate change is unlikely to be delivered at this year’s (Cancun) conference as well, the outgoing head of the UNFCCC, Yvo de Boer, was reported as saying on 27 May, just a few days after our Beijing seminar. See what I mean?

Message to the UN on World Environment Day: Kick your own CO2 habit!

World Environment Day 2008 logo

The theme for this year’s World Environment Day (WED), being marked on 5 June 2008, is Kick the Habit! Towards a Low Carbon Economy.

Responding to worldwide concerns on climate change, the UN Environment Programme (UNEP) is asking countries, companies and communities to focus on greenhouse gas emissions and how to reduce them. UNEP says it plans to “highlight resources and initiatives that promote low carbon economies and life-styles, such as improved energy efficiency, alternative energy sources, forest conservation and eco-friendly consumption”.

UNEP has suggested 12 steps to help kick the CO2 habit. It also lists a series of examples of how groups or countries have reduced their carbon emissions. This emphasis on Carbon Dioxide is because it’s an important greenhouse gas that traps the Sun’s heat and warms up our planet.

All this is well and good — except that the United Nations does not practise what it preaches. UNEP or any other part of the UN system telling the world to kick the carbon habit is a bit like a heavily drunken person extolling the virtues of staying off liquor. It just doesn’t sound credible.

Let me explain. Having been a UN-watcher and critical cheer-leader of the UN system (though not always of individual agencies), I have personally seen how carbon thrift – or indeed, any kind of thrift – is not a strong point in that system.

Consider these well known facts.

The UN has long been known as a formidable ‘paper factory’ because of the millions of documents it cranks out every year. On an average, it produces over 700 million printed pages every year (2005 figures). The cost of printing documents in its New York and Geneva offices is over 250 million dollars annually.
IPS May 2005 story: World’s celebrated paper factory tries to save forests

And despite recent claims of trying to become carbon neutral, the UN system – including specialised agencies – convene thousands of international meetings every year. Only a few of them produce tangible outputs (some merely agree to meet again!) and even fewer are covered in the public media. But beneath media’s radar and public scrutiny, the UN officials and their buddies (mostly) in governments continue to huddle together in key world cities and some exotic locations.

A random example is Bali, Indonesia, which hosted a massive climate change conference in December 2007 that reportedly attracted over 12,000 participants from all over the world – most of who flew thousands of kilometres to get there. Yes, the meeting’s organisers claimed all their carbon emissions will be offset, and let us presume that they indeed kept their word (even if we question the measurable outcome of the mega-event for long-term climate change coping strategies).

But the mega talk shop in Bali (photo, below) did nothing to restore the UN’s already damaged credibility. How can the UN expect the ordinary people to adopt austere, low-carbon lifestyles when its own operations display such profligacy where resources and energy are concerned?

It would be worth investigating if the number and magnitude of numerous meetings convened by the UN system have shown any marked decrease since climate concerns rose to the top of the public agenda during the past couple of years.

Similarly, with the rise of electronic means of information storage and distribution, it would be interesting to find out if the UN’s endless churning out of paper-based documents has been reduced.

I doubt if either has happened, but we can keep looking for some evidence.

What I have noticed in recent months is the proliferation of meetings – convened or endorsed by the UN system – that address different aspects of climate change. That has become the latest excuse for the development set and its academic friends to have endless physical meetings.

The contradictions and incongruities reach dizzy heights when agencies like the International Telecommunications Union – keeping track of the world’s telecom and ICT developments – convene meeting after meeting to discuss how ICTs can help mitigate climate change.

Our regular readers know we’ve been pushing a simple yet effective slogan for this: Don’t commute; communicate!. Alas, that’s the very message that ITU and the world’s leading telecom/ICT companies managed to miss in Bali last December.

So what is to be done?

On this World Environment Day, let’s turn things around — and ask the United Nations secretariat and its specialised agencies (especially UNEP) to heed their own clarion call. Let change begin with them, and let’s see how (and if) the UN sets an example for the rest of the world.

So here’s a modest proposal that can have far-reaching benefits for the planet. Adopt and strictly observe for a year or two a moratorium on all large UN gatherings (no matter what they are called – Summits, conferences, symposia, meetings, etc.) that involve more than 500 persons. In this day and age of advanced telecommunications, it is possible to consult widely without always bringing people physically together.

It’s not just the carbon emissions of air travel that I’m talking about (aviation accounts for less than 5% of worldwide carbon emissions). Much more important is the message such UN austerity would send out to the world. Practising what you preach has a strong moral persuasive power — even if it goes against addictive habits formed for over 60 years of the UN’s history.

After all, the UN wants everyone on the planet to ‘kick the habit’. So let the ladies and gentlemen of the UN Secretariat and agencies lead by personal and institutional example — kicking their own addiction for meetings, more meetings and more paper.

PS: Don’t be too shy to turn up at Hydrocarbons Anonymous.

March 2007 blog post: Kicking the oil addiction: Miles to go

Declaration of interest: I have attended my share of UN meetings in the past 20 years, but the last mega event I joined was WSSD in Johannesburg in mid 2002. In 2007, I declined three sponsored invitations to go to Bali, and now selectively attend very few small meetings that promise clear focus and output.