සිවුමංසල කොලූගැටයා #117: පැහැබර අහසක් කිසිදා නොදුටු චීන දරුවෝ

My latest column in Ravaya broadsheet newspaper (in Sinhala) looks at China’s air pollution problems that keep getting worse, taking pollutant readings off the charts. Urban air quality in Winter 2012/13 was so bad that Chinese themselves called it ‘Airpolcalypse‘.

Children wear anti pollution masks at Tiananmen Square in Beijing, Feb 2013

Children wear anti pollution masks at Tiananmen Square in Beijing, Feb 2013

නාගරික ප‍්‍රදේශවල ඉපිද හැදෙන වැඩෙන සමහර දරුවන් වනාන්තර, වන සතුන් හා සොබා දහමේ වෙනත් දායාදයන්ගෙන් දුරස්තවීම බොහෝ රටවල දැකිය හැකියි. එහෙත් වළාකුලෙන් හා මීදුමෙන් තොර වූ පැහැබර නිල් අහස හා බැබළෙන හිරු කිසිදා නොදුටු දරුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක් සිටින රටක් ගැන ඔබ අසා තිබෙනවා ද?

පුදුමයි, ඒත් ඇත්තයි. මේ මහජන චීනයේ බේජිං හා ෂැංහයි මහා නගර දෙකෙහි ඇතැම් කුඩා දරුවන්ගේ දෛනික යථාර්ථයයි. චීනයේ මාධ්‍යවේදීන්, පර්යේෂකයන් හෝ විද්වතුන් වන මිතුරන් ගණනාවක් මට සිටිනවා. ඔවුන්ගේ දරුවන්ගේ අත්දැකීමත් මෙයයි.

එයට හේතුව අධික වාත දුෂණය නිසා චීන මහ නගරවල දිවා රාතී‍්‍ර ප‍්‍රකාශ-රසායනික දුමාරයක් (Photo chemical smog) බිහිව තිබීමයි. එය සෞඛ්‍යයට වින කරනවාට අමතරව, දුරදැකීමේ හැකියාව ද සීමා කරනවා. එබඳු ප‍්‍රදේශවල පැහැදිලි අහසක් දැකගන්නට ඇත්තේ ම නැති තරම්.

ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයට (WHO) අනුව අද ලෝකයේ අතිශයින් ම දුෂිත වූ වාතය හමුවන නගර 20න් 16ක් ම ඇත්තේ චීනයේ. 2008 බේජිං ඔලිම්පික් තරගාවලියට පෙර එනුවර වාත දුෂණය ගැන දැඩි ජාත්‍යන්තර අවධානය යොමු වුණා. මෙතරම් ප‍්‍රබල ලෙස දුෂිත වාතය ඇති නගරයක තරග වදින කී‍්‍රඩකයන්ට අහිතකර සෞඛ්‍ය බලපෑම් ඇති විය හැකි දැයි බිය පහළ වුණා.

තම ජාතියේ ප්‍රෞඩත්වය ඔලිම්පික් සත්කාරය සමග ඉතා සමීපව බද්ධ කර තිබූ නිසා චීන රජය ඔලිම්පික් පැවැත්වෙන්නට සති ගණනකට පෙර පටන් අසාමාන්‍ය පියවර ගත්තා. කර්මාන්ත ශාලා ටික කලකට වැඩ නතර කළා. වාහන නගරයට පිවිසීම දැඩි ලෙස සීමා කළා.

මෙබඳු පියවර හරහා තාවකාලිකව බේජිං හා අවට වාත දුෂණය තරමක් සමනය කර ගෙන ඔලිම්පික් පැවැත්වූවත් එයින් පසු යළිත් පෙර තිබුණාටත් වඩා දුෂණය උත්සන්න වී ඇති බව එරට පාරිසරික හා සෞඛ්‍ය නිලධාරීන් පිළි ගන්නවා.

2013 ජනවාරි – මාර්තු කාලයේ වාත දුෂණ තත්ත්වය ඉතා දරුණූ වුණා. ඇතැම් දිනවල බේජිං නුවර වාත දුෂණ මට්ටම WHO සම්මත උපරිම සීමාවන් මෙන් 30ගුණයක් තරම් ඉහළ ගියා.

Make no mistake: Air pollution kills you slowly

Make no mistake: Air pollution kills you slowly

මෙයට වැඩිපුර ම දායක වූයේ PM2.5 නමින් හඳුන්වන අර්ධ වශයෙන් දහනය වූ ඉතා කුඩා අංශුයි. ආශ්වාසය හරහා පෙනහඵ තුළට ගොස් බරපතල සෞඛ්‍ය හානි කිරීමේ හැකියාව මේවාට තිබෙනවා. දිගු කලක් තිස්සේ PM2.5 අංශු ශරීරගත වූ විට ඒ මගින් ශ්වසන ආබාධ පමණක් නොව පෙනහඵ පිළිකා හා හෘදරෝග ද ඇති කළ හැකි බව දැන් සොයා ගෙන තිබෙනවා.

වාත දුෂණය නිසා මීදුම සහ දුම මිශ‍්‍ර පටලයක් ඇති වී දින ගණනක් තිස්සේ අගනුවර හා තදාසන්න ප‍්‍රදේශවල පෙනීම සීමා කළා. දිවා කාලයේ පවා වාහනවල ලයිට් දමා ගෙන පැදවීමට සිදු වූ අතර, ගුවන් ගමන් රැසක් අවලංගු කරනු ලැබුවා.

WHO ගණන් බලන අන්දමට එළිමහනේ වාත දුෂණය නිසා ලොව පුරා වසරකට අවම වශයෙන් මිලියන් 2ක් ජනයා අකාලයේ මිය යනවා. මෙයින් 65%ක් මරණ සිදු වන්නේ ආසියාවේ. ඒ අතරින් චීනය ප‍්‍රධානයි. එරට වසරකට මේ සංඛ්‍යාව මිලියන් 1.2ක් පමණ වනවා. රෝගාතුර වී වසර ගණන් දුක් විඳින සංඛ්‍යාව මීට වඩා බෙහෙවින් වැඩියි. දරුවන් හා මහඵ අය වාත දුෂණයෙන් වැඩිපුර පීඩා විඳිනවා.

හැම සීත සෘතුවකදී ම චීනයේ විදුලි පරිභෝජනය ඉහළ යනවා. නිවාස උණුසුම් කරන්නට දැන් බොහෝ නිවැසියන් යොදා ගන්නේ විදුලියයි. විදුලි ජනනයට වැඩිපුර ගල්අගුරු භාවිත කරන එරට විදුලි බලාගාරවලින් මතුව එන වාත දුෂණය කර්මාන්ත ශාලාවලින් පිටවන දුෂණය ඉක්මවා ගොස් තිබෙනවා.

බේජිං දුෂක දුමාරය උත්සන්න වන දිනවලට දැන් අභ්‍යවකාශයේ ඇති චන්ද්‍රිකාවලට පවා මීදුම් පටලය පෙනෙනවා. එමෙන් ම එම දුමාරය ටිකෙන් ටික සුළං හමන දිශාව අනුව චීනය තුළ වෙනත් ප‍්‍රදේශවලටත්, කොරියාව හා ජපානය වැනි අසල්වැසි රටවලටත් ඇදී යනවා.

මෙය නතර කිරීමට නොහැකි වූවත්, චීනයේ පරිසර දුෂණයෙන් තමන් පීඩාවට පත් විය යුත්තේ ඇයි ද යන්න අද අසල්වැසි රටවල් මතු කරන ප‍්‍රබල ප‍්‍රශ්නයක් වී තිබෙනවා.

දුමාරය උග‍්‍ර වන සීත කාලයට යම් තාවකාලික (පැලැස්තර) විසඳුම් සෙවීමට බේජිං හා ෂැංහයි මහා නගර දෙකේ බලධාරීන් උත්සුක වනවා. අත්‍යවශ්‍ය සේවා නොවන සමහර කර්මාන්ත ශාලා වසා තබන්නටත්, රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ වාහන ධාවනය දැඩි ලෙස සීමා කරන්නටත් ඔවුන් කි‍්‍රයා කරනවා.

2012 නොවැම්බරයේ තනතුරට පත් චීනයේ අගමැති ලී කේකියැංග් (Li Keqiang) ප‍්‍රතිඥා දුන්නේ තම ධූර කාලය තුළ පාරිසරික සංරක්‍ෂණයට මුල් තැනක් දෙන බවයි. එසේම 2016 වන විට බලශක්තිය සඳහා ගල් අගුරු දහනය නතර කොට විකල්ප ප‍්‍රභවයන් යොදා ගන්නටත්, වාහන දහන දුමාරය වඩා දැඩි ලෙස නියාමනය කරන්නටත් බේජිං බලධාරීන් සැළසුම් කරනවා.

එහෙත් මතුවී ඇති අධික වාත දුෂණය සමනය කරගන්නට වසර කිහිපයක් ගත වනු ඇති. ඒ අතර කාලයේ එළිමහනේ මුවවැසුම් පැළඳගෙන ගමන් කරන්නටත්, නිවෙස් තුළ වාතය පිරිසුදු කරන යන්ත‍්‍ර (air purifiers) භාවිත කරන්නටත් එරට නාගරික වැසියන්ට සිදුව තිබෙනවා.

රෙදි සෝදන යන්ත‍්‍ර, පරිගණක හා ටෙලිවිෂන් මෙන් වාත පිරිසුදු කරන යන්ත‍්‍ර ද චීන මධ්‍යම පාන්තික නිවෙසක අත්‍යවශ්‍ය උපාංගයක් බවට පත් වෙලා. වායුසමන යන්ත‍්‍රවලට වඩා සුක්‍ෂම ලෙසින් වාතයේ දුෂක පෙරා ඉවත් කිරීමේ හැකියාව මේ යන්ත‍්‍රවලට ඇතත් ඒවායේ මිළ අධිකයි. එමෙන් ම ඒවා කි‍්‍රයාත්මක කරන්නට අවශ්‍ය බලශක්තිය ජනනයට තව තවත් ගල් අගුරු හා ඛනිජ තෙල් දහනය කළ යුතුයි. මේ නිසා මෙය කිසිසේත් තිරසාර විසඳුමක් නොවෙයි.

2013 පෙබරවාරියේ චීන කැබිනට් මණ්ඩලය නව ඉන්ධන ප‍්‍රමිතීන් හඳුන්වාදීමට ප‍්‍රතිපත්තියක් හා කාල රාමුවක් අනුමත කළා. එහෙත් ප‍්‍රායෝගිකව මෙය කෙතරම් සාර්ථක වේ ද යන්න සැක සහිතයි.

දශක ගණනාවක් පුරා චීන රජයට අයත් ඛනිජ තෙල් සමාගම් හා විදුලිබල සමාගම් සිය රටේ ප‍්‍රමිතීන් හා පාරිසරික නීතිරීති නොතකා හිතුමතේ කි‍්‍රයා කොට තිබෙනවා. ඔවුන්ට විරුද්ධව රටේ නීතිය කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට නිලධාරිතන්ත‍්‍රය මේ දක්වා කි‍්‍රයා නොකිරීම, වාත දුෂණය මේ තරම් දරුණු වීමට ප‍්‍රධාන හේතුවක්.

චීනයේ පාරිසරික ප‍්‍රශ්න එරට ආර්ථික වර්ධනයට ද බලපෑම් කිරීම ඇරඹිලා. රටක පරිසර දුෂණයේ වටිනාකම ගණනය කිරීම ඉතා අසීරු කාරියක්. අකාලයේ මිය යන ජීවිතවලට මිළක් දෙන්නේ කෙලෙස ද?

එහෙත් අහිතකර වාතය, ජලය හා ආහාර නිසා රෝගී වන අයට ප‍්‍රතිකාර කිරීමේ වියදම හා ඔවුන්ට මග හැරෙන වැඩ කරන දින සංඛ්‍යාවේ අගය ආදිය ගණන් බැලිය හැකියි. මේ අනුව 2010දී පරිසර දුෂණවලින් එරට තුළ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් (GDP) 3.5%ක් නැතහොත් ඩොලර් බිලියන් 230ක් ක්ෂය වූ බව චීනයේ පාරිසරික සැළසුම් පිළිබඳ ජාතික ඇකඩමිය (පරිසර අමාත්‍යාංශය යටතේ ඇති නිල ආයතනයක්) කළ අධ්‍යයනයකින් පෙන්වා දී තිබෙනවා.

මේ සංඛ්‍යාව ඉතා විශාල වුවත් (සංසන්දනය සඳහා සමස්ත ශී‍්‍ර ලංකා ආර්ථිකය ඩොලර් බිලියන් 60ක් පමණ වනවා). එය පරිසර ප‍්‍රශ්නවල සම්පුර්ණ බලපෑම් තක්සේරුවක් නොවන බව එරට විද්වතුන් පිළි ගන්නවා. එමෙන් ම සමහර පාරිසරික තත්ත්වයන්ගේ අහිතකර බලපෑම් (උදා: පිළිකා) හට ගන්නේ වසර ගණන් කල් ගත වී නිසා ආර්ථික විද්‍යාත්මක ගණන් බැලීමකට එය හසු කර ගැනීම අසීරුයි.

බිලියන් 1.3ක් වන චීන ජනතාවට මූලික අවශ්‍යතා වන ආහාර, ඇඳුම් පැළඳුම්, නිවාස හා වෙනත් භෞතික අවශ්‍යතා සම්පාදනය කිරීමටත්, රට තුළ යටිතල පහසුකම් දියුණු කරන්නටත් චීන රජයට හැකිව තිබෙනවා. ඉස්සර වගේ දැන් කිසිවකුත් සාගින්නේ සිටින්නේ නැහැ.

දුගී බවින් සිය ජනයා ඉහළට එසවීමේදී මෑත ඉතිහාසයේ මහජන චීනය තරම් ඉක්මනට හා මහා පරිමාණයෙන් එය සිදු කළ වෙන කිසිදු රටක් නැහැ. කොමියුනිස්ට් දේශපාලන රාමුවක් තුළ වෙළඳපොල ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති හඳුන්වා දෙමින් 1979දී චීනය ඇරැඹු ප‍්‍රතිසංස්කරණ නිසා ගෙවී ගිය වසර 35කට ආසන්න කාලය තුළ මිලියන් 600ක් චීන ජාතිකයන් අන්ත දුගී මට්ටමින් (එනම් දිනකට අමෙරිකානු ඩොලර් 1.25 හෝ රුපියල් 160) අත් මිදී ඊට වඩා ආදායමක් ලබන මට්ටමට පත්ව සිටිනවා. මෙය අගය කළ යුතු මානුෂීය හපන්කමක්.

එහෙත් අතමිට සරු වූ පමණට වඩාත් හිතකර ජීවන මට්ටමක් තවමත් ලැබී නැති බව අති බහුතරයක් චීන ජනතාවට දැන් වැටහෙමින් පවතිනවා. වසර 35 තුළ අධිවේගී ආර්ථික වර්ධනයක් ඔවුන් ලබා ගත්තේ එහි පාරිසරික හා සෞඛ්‍ය විපාක ගැන තැකීමක් නොකර, ඒකායන අරමුණින් ‘සංවර්ධනය’ ගැන පමණක් අවධානය යොමු කිරීම හරහායි.

චීනය දැන් ලෝකයේ දෙවන විශාලතම ආර්ථිකයයි. එය ජපානය ඉක්මවා යමින් එතැනට පත්වූයේ 2010දී. ඉදිරි වසර කිහිපය තුළ, සමහර විට 2016 පමණ වන විට අමෙරිකාව ද අභිබවා මුල් තැනට එන්නට හැකි යයි ආර්ථික විද්‍යාඥයන් අනුමාන කරනවා.

මෑතක් වන තුරු චීනයේ නිල ස්ථාවර වූයේ ‘ටිකක් අපවිත‍්‍රවීම් සිදු වූවත් රටේ ආර්ථික වර්ධනය පවත්වා ගන්නට සැවො ම කැප කිරීම් කළ යුතු බව’යි. දැන් ටිකෙන් ටික මේ ‘අපවිත‍්‍රවීම්’ සුඵ පටු නොවන බව පිළි ගැනෙනවා.

භෞතික සැප සම්පත් අතින් එක් පරම්පරාවක් තුළ ලොකු ඉදිරි පිම්මක් පැන්නත් නිදහසේ එළිමහනේ ඇවිද යන්නට නොහැකි, නිවෙස් තුළට වී යාන්ත‍්‍රිකව පිරිසුදු කරන වාතය ආශ්වාස කරමින් ‘පාරිසරික සිරකරුවන්’ බවට පත් වීමේ තේරුමක් ඇත්දැයි එරට උගත් මධ්‍යම පාන්තිකයන් දැන් වඩ වඩාත් ප‍්‍රශ්න කරනවා. චීන කොමියුනිස්ට් පාලන ඉතිහාසයේ මුල් වතාවට මෙබඳු සංවාද සඳහා තරමක හෝ අවකාශයක් ලබා දී තිබෙනවා.

Chinese social media image protesting air pollution in China, Feb 2013

Chinese social media image protesting air pollution in China, Feb 2013

Appeal to climate reporters everywhere: Don’t follow the Climate Circus!

L to R: Sam Labudde (EIA); Eric Soulier (Canal France International); Nalaka Gunawardene (speaking); and Durwood Zaelke (IGSD)

Every year, a couple of weeks before Christmas, a big Climate Circus takes place. The venue city keeps changing, but the process is always the same: it attracts thousands of people – from government officials and scientists to activists and journalists – who huddle in various corners, chat endlessly and gripe often during two chaotic weeks. Then they disperse, rather unhappy with the process…only to return to more of the same a year later.

This is how I see the annual Conference of Parties (COP) of the UN Climate Convention, or UNFCCC. Their last big ‘circus’ was in Copenhagen, Denmark — when the world held its breath for a breakthrough in measures to reduce greenhouse gas emissions that warm up the planet. But, as with many previous conferences, Copenhagen over-promised and under-delivered.

The next COP is to take place in Cancún, Mexico, in December 2010. We can expect more of the same.

I’m not always this cynical. I’m certainly not a climate skeptic or climate change denialist. But I came to this conclusion after covering climate change stories for over 20 years, and having seen the kind of distraction the annual Climate Circus can produce on the media coverage and fellow journalists.

My contention: COPs were intended for treaty-signing governments to come together, bicker among themselves and make slow, painful and incremental progress on what needs to be done to address the massive problems of global climate change. While the core of these conferences remains just that, over the years they have gathered so much else — side events that now completely outweigh the political conference, and often overshadow it. I’m not convinced that this is where the real climate stories are, for discerning journalists.

I made these observations in some plain speaking done during a panel at the Asia Media Summit 2010 in Beijing, China, this week. The occasion was the Asia-Pacific Media Seminar on Ozone Protection and Climate Benefit, one of several pre-Summit events held on 24 May 2010 — and the only one on an environmental issue or topic.

I was on the last panel for the day, which looked at the next “hot” ozone and climate related stories. We were asked to give our views on: what are the great stories on the road to COP16 in Mexico at the end of the year?

Forget Cancun, I said. We already know how little it’s going to change the status quo. Why bother with that promises to be a non-event? Must we be this concerned with non-stories in our media coverage? In fact, I suggested: we should give the entire UNFCCC processes a couple of years of benign neglect. The real climate stories are not in the unmanageable chaos that the annual Climate Circuses have become. They are out there in the real world.

In the real world where frontline states and communities are already bearing the brunt of extreme weather…where green energy is making rapid advances…where communities and economies are trying to figure out how to live with climate change impacts even as they reduce their greenhouse gas emissions.

There are plenty of climate stories out there, covering the full range of journalistic interests: human interest, human enterprise, innovation, scientific research, community resilience and others. The challenge to journalists and other climate communicators is to go out there, unearth the untold stories, and bring them out in whatever media, forum or other platform.

I have nothing against climate COPs per se, and hope they can be restored to their original purpose of climate negotiations and working out acceptable, practical ways forward. (And this is certainly not a case of sour grapes: I’ve turned down all-expenses-paid invitations to COPs more than once.)

But we need to be concerned about the Climate Circus Effect on media, activist and educator groups, who seem to dissipate a good deal of their limited energies and resources in turning up at these mega-events. Copenhagen is said to have attracted over 17,000 persons (over 3,000 among them accredited journalists). How much of fruitful interaction and sharing can happen in such a setting? And when all the major news networks and wire services are covering the key negotiations and activities in considerable detail, what more can individual journalists capture and report to their home audiences?

Living as we do on a warming planet, we are challenged on many fronts to question old habits, and change our business-as-usual. The media pack has been running after the Climate Circus for over a dozen years. We need to pause, take stock and ask ourselves: is this the best way to cover the climate story?

And while at it, here’s something else for the UN, conveners of the annual Climate Circus. On World Environment Day 2008, whose theme was ‘CO2: Kick the Habit’, I asked the UN to kick its own CO2 habit. I suggested: “Adopt and strictly observe for a year or two a moratorium on all large UN gatherings (no matter what they are called – Summits, conferences, symposia, meetings, etc.) that involve more than 500 persons. In this day and age of advanced telecommunications, it is possible to consult widely without always bringing people physically together….Practising what you preach has a strong moral persuasive power — even if it goes against addictive habits formed for over 60 years of the UN’s history.”

PS: A global, comprehensive and legally-binding agreement on climate change is unlikely to be delivered at this year’s (Cancun) conference as well, the outgoing head of the UNFCCC, Yvo de Boer, was reported as saying on 27 May, just a few days after our Beijing seminar. See what I mean?

Twitterless in Beijing: Talking aspirationally about social media…

Under Chairman Mao's watchful eyes...

“Reading computer manuals without the hardware is as frustrating as reading sex manuals without the software!”

This is one of the less known, but more entertaining, dicta by Arthur C Clarke – he called it ‘Clarke’s 64th Law’, and I personally know he used to bring it up when meeting with particularly crusty or glum intellectuals. (Not all were amused.)

Clarke’s words kept turning in my mind as I moderated and spoke at a session on social media at Asia Media Summit 2010 held in Beijing China from 24 to 26 May 2010. The country with the world’s largest media market is not exactly the world’s most open or free – and certainly when it comes to social media, it’s a very different landscape to what we are used to…

These days, International visitors arriving in China discover quickly that access to YouTube, Twitter and Facebook is completely blocked. Apparently the brief ‘thaw’ in restrictions, seen before and during the 2008 Beijing Olympics, is now over — the current restrictions have been in place since the spring of 2009.

This doesn’t mean there is no social media in China. In fact, I heard from several Chinese friends and colleagues that there is a very large, dynamic and fast-evolving social media scene in China. For the most part, however, it’s not based on globally used and familiar platforms, and is happening in a digital universe of China’s own — under the watchful eye of the government.

Jump in...but some conditions apply!

For example, I found from this March 2010 blog post by Merritt Colaizzi that:
* 221 million people have blogs, largely in a diary-style.
* 176 million Chinese connect via social networking system (SNS) with their “real” friends and online networks.
* 117 million connect anonymously via bulletin board system (BBS). These interactive online message boards are the heart of social media in China. They’re where people go to find topic-based communities and where consumers talk about products and services.

There are lots of other blogs, mainstream media reports and research commentary on social media in China — just Google and see (now that’s another thing with limited – and uneven – access in China: Google itself is available, but search results come with lots of links that simply aren’t accessible). Much or all of this interaction happens in Chinese, of course. It’s a significant part of the web and social media landscapes, but if you’re in China on a short visit and want to stay connected to your own social media networks, that’s not at all helpful.

And, of course, it undermines one of the key attributes of a globally integrated information society: the interoperability of systems and platforms.

Luckily for me, perhaps, I can survive a few days without my social media fix: I have an appalling record of updating my Facebook account: days pass without me even going there. For the moment, at least, I’m also taking a break from regular blogging (well, sort of). But I’m more regular in my micro-blogging on Twitter, and visit YouTube at least once a day, sometimes more often. I could do neither during the few days in Beijing – and that was frustrating.

So imagine having to talk about social media as a new media phenomenon in such a setting. That’s only a tiny bit better than reading computer manuals without the hardware…But this is just what I did, with all the eagerness that I typically bring into everything I do. I planned and moderated a 90-minute session on Social Media: Navigating choppy seas in search of Treasures?

The session was part of the Asia-Pacific Media Seminar on Ozone Protection and Climate Benefit, so our context was how to use the social media to raise public awareness and understanding on the somewhat technical topics of ozone layer depletion and climate change (two related but distinctive atmospheric phenomena).

With access to key global social media platforms denied, we visitors and Chinese colleagues in the audience could speak mostly generically, theoretically and aspirationally. I didn’t want to place my hosts and seminar organisers in difficulty by harping on what was missing. Instead, we focused on what is possible and happening: how development communicators are increasingly social media networks and platforms to get their messages out, and to create online communities and campaigns in the public interest.

The thrust of my own opening remarks to the session was this: In the brave new world of social media, we all have to be as daring as Sinbad. Like the legendary sailor of Baghdad, we have to take our chances and venture into unknown seas. Instead of maps or GPS or other tools, we have to rely on our ingenuity, intuition and imagination.

More about the session itself in future blog posts.

For now, I want to share this TED Talk by American watcher of the Internet Clay Shirky on how cellphones, Twitter, Facebook can make history. Shirky shows how Facebook, Twitter and TXTs help citizens in repressive regimes to report on real news, bypassing censors (however briefly). The end of top-down control of news is changing the nature of politics.

PS: All this holds more than an academic interest for me, because there have been media reports in recent weeks that the Sri Lankan government is working with Chinese experts in formulating strategies for censoring internet access from Sri Lanka.

Impressions and images from Tiananmen, Gate of Heavenly Peace…

Tiananmen literally means Gate of Heavenly Peace...hmmm

I spent several hours at the Tian’anmen Square in Beijing, China, this week, while attending a media conference. I was returning to this landmark, now a key tourist attraction in modernised and assertive China, after nearly a decade. And much has changed…

Measuring 880 metres by 500 metres, and covering a total area of 440,000 square metres, the Tiananmen Square is the largest city square in the world. But mere superlatives don’t impress me. It’s what goes on behind the claims, labels and stereotypes that interest me.

I’ve been to the square on a couple of previous Beijing visits. The first was in October 1996, during my very first visit to China. I was also taken in a group tour on a later visit. If I remember right, my last sighting of the Square was in 2002 – just before I acquired my first digital camera. (That makes a difference, because Before Digital, my analog photographs on travel were sparingly taken…and my own memory is not a very reliable storage medium.)

Day or night, he keeps vigil over Tiananmen Square...and 1.3 billion people

This time, I was armed with my digital camera and ample digital memory — and, it seemed, so were most other visitors! There were the obviously foreign tourists (including the loud and uninformed Americans), but it seemed most people thronging to the square were Chinese…many from out of town. For some, a visit to this centre of power is a rare occasion to be cherished and recorded.

I was impressed by just how many people were clicking away, using either digital cameras or mobile phone cameras. I shouldn’t be surprised by this, for China is the country with the largest number of mobile phones in use: by March 2010, there were some 780 million mobile subscribers, accounting for 58.5 per cent of all people in China.

Keen to capture different scenes under varying kinds of daylight and night lights, I made three visits to the Square – including one at 5.30 in the morning to catch daybreak at the Gate of Heavenly Peace (literal meaning of Tiananmen). So here’s a sampling of my several dozen photos – this selection has a bias on people shooting each other, digitally speaking (a far cry from the kind of shooting that took place here 20 years ago).

Look serious, man - he's watching!

Now bring out your best smiles, all!

People milling about with Great Hall of the People in the background

Clicking away at Monument to the People's Heroes

One of the most striking moments I captured was of this elderly couple, very dignified and sprightly in their outlook, as they were taking a stroll on the square early morning and capturing memories on their mobile phone. They are old enough to have known another reality, but this was now and here…

This Square, and we, have seen and heard much in our time...

Did we get it alright?

I also noticed how the younger visitors were clearly at ease with digital technologies, just like their fellow Digital Natives elsewhere in the world. There is also a discernible easing up (not only among unknown people in public places, but also noticeable among older and younger Chinese friends I have): maybe it’s the exuberance of youth, but the NextGen Chinese don’t seem to be as somber and serious as their parents.

Or perhaps the younger people in China today just have more things to smile about?

Would Chairman Mao approve this pose, eh?

Heaven is in the eye of the beholder...

Digital Natives capturing memories for the Next Gen

It was a rushed visit of four nights and three days, so all my impressions are fleeting. They don’t begin to do justice to the nuanced complexity that is modern China. But they tell me one thing: even in a land with a proud history of over 5,000 years, ten years can still make a difference.

Bye for now: I take only photos, and leave only shadows behind...

Note: All photos were taken touristically for my own memory and personal archives, with no other intention.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 88 other followers