සිවුමංසල කොලූගැටයා #128: සීගිරි කැටපත් පවුරෙන් ඇරැඹුණු පුරවැසි මාධ්‍යවේදය

Who were the earliest citizen journalists in Sri Lanka? In this week’s Ravaya column (in Sinhala), I argue that ordinary people expressing themselves in a public space without gatekeepers — which fits the basic definition of citizen journalism — can be traced back to at least 6th century AD. That’s the earliest date for a visitor graffiti on the famous ‘mirror wall’ in Sigiriya, Sri Lanka’s “rock fortress in the sky” built by a maverick 5th century King Kasyapa (reign: 477 – 495 AD).

I covered part of this ground in an English column on 9 June 2013: When Worlds Collide #70: Sailing the Stormy Seas of Social Media

Sigiriya photo from Wikimedia Commons

Sigiriya photo from Wikimedia Commons

‘‘කාගෙන්වත් අවසරයක්, අනුමැතියක් නැතිව බ්ලොග් ලියලා අපට වෙබ් එකේ පළ කරන්න පුඵවන් ද?’’

අහිංසක ලෙසින් මේ ප‍්‍රශ්නය මගෙන් විමසුවේ මෑතදී මා ඇමතූ නව මාධ්‍ය පිළිබඳ වැඩමුඵවකට සහභාගී වූ තරුණියක්. සමාජ විද්‍යා ක්‍ෂෙත‍්‍රයෙන් විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනයක්  ලැබූ ඇය දැන් බිම් මට්ටමේ සංවර්ධන කි‍්‍රයාකාරිනියක්.

බ්ලොග් ලියන්නට, ට්විටර් හරහා කෙටියෙන් අදහස් ප‍්‍රකාශ කරන්නට, YouTube හරහා වීඩියෝ ලෝකය සමග බෙදා ගන්නට කිසිවකුගේ කිසිදු අවසරයක්, අනුමැතියක්  ඕනෑ නැති බව මා අවධාරණයෙන් කියා සිටියා.

ඉන්ටර්නෙට් සබඳතාවක් සහිත පරිගණකයක් හෝ ඉහළ මට්ටමේ ජංගම දුරකථනයක් (Smartphone) ඇත්නම් නොමිළයේ මේ සේවා ලබා දෙන වෙබ් අඩවිවලට පිවිසිය හැකි බවත් මා ඇයට පහදා දුන්නා.

එබන්දක් නීති විරෝධි විය හැකි ද? මේ ඇගේ ඊළඟ ප‍්‍රශ්නය. පුද්ගලයකුට හෝ ආයතනයකට හෝ නින්දා අපහාස නොකර, රටේ පොදු නීති රාමුව තුළ අදහස් ප‍්‍රකාශ කරනවා නම් එයින් ප‍්‍රශ්නයක් මතු නොවන බව මා කියා දුන්නා.

මේ උගත් හා උද්‍යොගිමත් තරුණියගේ ප‍්‍රශ්නයට පසුබිම මා වටහා ගත්තා. කුඩා කල පටන් ම යමක් කියන්නට හෝ ලියන්නට හෝ පෙර දෙමවුපිය, ගුරුවර අවසරය පැතීම අපේ සමාජයේ බහුල සිරිතක්. සරසවියේ හා කාර්යාලවල පවා මේ ධූරානුක‍්‍රම (hierarchy) මත පදනම් වූ පිළිවෙත් හමු වනවා. වයසින් හා තනතුරින් අඩු අය සැම විට ම ජ්‍යෙෂ්ඨයන්ගේ අවසරයෙන් පමණක් මත දැක්විය යුතුය යන්න අපේ සමාජයේ කිදා බැස ගත් වැඩවසම් ආකල්පයක්.

අපේ ඉතිහාසයේ බොහෝ කලක් තිස්සේ ලිඛිතව අදහස් පළ කිරීමේ අවකාශය රජවරුන්ට, ප‍්‍රභූවරුන්ට හා යතිවරුන්ට සීමා වූ වරප‍්‍රසාදයක් වුණා. නිර්නාමික ශිල්පීන් සෙල් ලිපි නෙළන්නට යොදා ගත් නමුත් ඔවුන්ගේ නම් හෝ අදහස් හෝ ඒවායේ ඇතුළත් වූයේ නැහැ. පුස්කොළ පොත් ඇතුඵ වෙනත් ලිඛිත සම්ප‍්‍රදායන්ටත් ආවේණික දැනුම් සන්නිවේදන අධිපතිවාදයක් තිබුණා. (මෙය දිගු ඉතිහාසයක් ඇති වෙනත් ශිෂ්ටාචාරවල ද තිබූ ලක්ෂණයක්.)

පුරවැසි මාධ්‍යකරණයේ එක් මූලික ලක්‍ෂණයක් වන්නේ කිසිදු අවසරයක්, පාලනයක් නැතිව කෙලින් ම අදහස් දැක්වීම. අප අද කාලේ එය ඉන්ටර්නෙට් හරහා කරන සන්නිවේදනයක් ලෙස හඳුනා ගත්ත ද එයට සංකල්පමය වශයෙන් ඊට වඩා දිගු ඉතිහාසයක් තිබෙනවා.

සීගිරියේ කැටපත් පවුරේ කුරුටු ගී/ලිපි ලිව්වේ අවසර ලබා ගෙන නොවෙයි. සීගිරි බිතු සිතුවම්වල සිටින අප්සරාවන් ගැන සියවස් ගණනක් පුරා එහි ගිය ඇතැම් දෙනා තමන්ගේ අදහස් හා හැගීම් එහි ලියා තිබෙනවා.

මා තර්ක කරන්නේ සීගිරි කුරුටු ගී/ලිපි ලියූ හැම අයකු ම මීට සියවස් ගණනකට පෙර මෙරට විසූ පුරවැසි මාධ්‍යවේදීන් බවයි!

Sigiriya Graffiti image courtesy - SIGIRIYA: Kassapa's Homage to Beauty by Siri Gunasinghe

Sigiriya Graffiti image courtesy – SIGIRIYA: Kassapa’s Homage to Beauty by Siri Gunasinghe

කාශ්‍යප රජු විසින් සීගිරිය රාජධානිය කර ගනු ලැබුවේ 5 වන සියවසේදී. දැනට දන්නා පැරණි ම සීගිරි කුරුටු ගී කි‍්‍ර.ව. 6 හා 7 වන සියවස්වලට අයත්. බහුතරයක් කුරුටු ගී කි‍්‍ර.ව. 8, 9 හා 10 වන සියවස්වල ලියා ඇතැයි ද සංඛ්‍යාත්මක සුඵ සංඛ්‍යාවක් 11 සිට 13 වන සියවස් අතර කාලයේ ලියැවී ඇතැයි ද සීගිරි පුරා විද්‍යා ගවේෂණවලට කලක් තිස්සේ නායකත්වය දෙන මහාචාර්ය සේනක බණ්ඩාරනායක සූරීන් කියනවා.

Prof Senarat Paranavithana

Prof Senarat Paranavithana

එයින් 685ක අරුත් විග‍්‍රහ කොට කාණ්ඩ දෙකකින් යුත් ඉංගී‍්‍රසි ශාස්තී‍්‍රය ග‍්‍රන්ථයක් 1956දී මහාචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන සූරීන් සංස්කරණය කොට පළ කළා. ඉන් පසු සීගිරිය ලෝක උරුමය පුරා විද්‍යා පර්යේෂණ ව්‍යාපෘතිය යටතේ තවත් කුරුටු ගී 800ක් පමණ විග‍්‍රහ කරනු ලැබුවේ කලක් කැළණිය සරසවියට අනුයුක්තව සිටි පුරා විද්‍යාඥ ආචාර්ය බෙනිල් පි‍්‍රයංක විසින්. (මෙය ගොඩගේ ප‍්‍රකාශනයක් ලෙස 2010දී ඉංගී‍්‍රසියෙන් ප‍්‍රකාශයට පත් වුණා.)

සීගිරි කුරුටු ගී අසාමාන්‍යයි. කිසිවකුගේ අවසරයක්, අධීක්‍ෂණයක් හෝ අනුදැනුමක් නැතිව නිදහසේ අදහස් පළකොට තිබෙනවා. ඒ සඳහා ලියූ අයගේ තරාතිරම, උගත්කම බලපා නැහැ. (අකුරු ලිවීමේ/කෙටීමේ හැකියාව සීමාකාරී සාධකය වූ බව සැබෑවක්.)

සීගිරි කුරුටු ගී/ලිපි ලියූ අපේ ආදිතමයෝ පුරෝගාමී පුරවැසි මාධ්‍යවේදීන් ලෙස සැළකිය හැකිදැයි සන්නිවේදන විශෙෂඥ මහාචාර්ය රොහාන් සමරජීවගෙන් මා විමසුවා. ඔහු එයට එකඟ වුණා. හේතුව ඔවුන්ට ඉහළින් තීරණ ගන්නා කිසිදු කතුවරයකු හෝ අවසර දෙන්නකු නොසිටි නිසා.

අතීතයේ වෙනත් රටවල ගල්ගුහාවල සිතුවම් ඇඳ තැබූ,  අප නමින් නොහඳුනන මිනිසුන් හා ගැහැණුන් ද ඒ ගණයට ම අයිතියි. උදාහාරණයකට නිරිතදිග ප‍්‍රංශයේ ලැස්කෝ (Lascaux) ප‍්‍රදේශයේ ගල් ලෙන් තුළින් 1940දී අහම්බෙන් සොයා ගත් ආදි මානවයන්ගේ ලෙන් සිතුවම් දක්වන්නට පුඵවනි.

Prof Senake Bandaranayake

Prof Senake Bandaranayake

සතුන්, මිනිසුන් හා භාවාත්මක (abstract) සංකේත අඩංගු රූප 2,000ක් පමණ ඇති මේ ලෙන් සිතුවම් වසර 17,300ක් පමණ පැරණි යයි ගණන් බලා තිබෙනවා. එනම් පේලියෝලිතික යුගයට අයත්. එපමණ කලකට ඉහත දී එම සිත්තරුන් තනි තනිව කි‍්‍රයා කළා ද නැතිනම් සාමූහික ප‍්‍රයන්තයක යෙදී යමකුගේ අධීක්‍ෂණ යටතේ වැඩ කළා ද යන්න සොයා ගත නොහැකියි.

ශිෂ්ටාචාරයේ ප‍්‍රගමනයන් සමග දැනුම ගවේෂණය හා අදහස් සන්නිවේදනය වඩාත් ක‍්‍රමවත් වුණා. භාෂා, කලා ශිල්ප හා විද්‍යාවන් දියුණුව ආවා. ඒ සමග ම ධූරානුක‍්‍රම ද වඩාත් ප‍්‍රබල වුණා. උපතින් වරප‍්‍රසාදලත් පවුලකට හෝ පෙළපතකට අයත් නොවුණා නම් තම නමින් නිදහසේ අදහස් පළ කරන්නට නිර්මාණශීලී මිනිසකුට හා ගැහැණියකට තිබූ ඉඩකඩ එන්න එන්න ම ඇසිරී ගියා.

යළිත් මේ නිදහස මතුව ආයේ කි‍්‍ර.ව. 1450දී ජර්මනියේ යොහාන් ගුටන්බර්ග් විසින් අකුරු අමුණා මුද්‍රණය කිරීමේ තාක්‍ෂණය බිහි කිරීමෙන් පසුවයි.

මුද්‍රණ ශිල්පයේ සංකල්පය සොයා ගත්තේ කි‍්‍ර.ව. 7 වන සියවසේදී පමණ පුරාණ චීනයේ. ඔවුන් කළේ ආයාසයෙන් කපා ගන්නා ලී අච්චුවකට තීන්ත තවරා එය කඩදාසි මත තබා තද කිරීම හරහා පිටපත් ගණනාවක් බිහි කිරීමයි. ගුටන්බර්ග්ට පෙර කොරියානුවන් අකුරු ඇමිණීමේ සංකල්පය දැන සිටියා යයි යම් සාක්‍ෂි තිබෙනවා.

අකුරු ඇමිණීමේ (movable type) වාසිය නම් භාෂාවක හෝඩියේ අකුරු කට්ටලයක් හදා ගත් විට එය විවිධාකාරයට සංයෝජනය කරමින් නැවත නැවතත් භාවිත කළ හැකි වීමයි. සෙල්ලිපි, කුරුටු ගී හෝ පුස්කොළ පොත් ලියූ අයට එක විට එක් පිටපතක් නිම කළ හැකි වූවත් අකුරු සංයෝජනය හරහා මුද්‍රිත ප‍්‍රකාශන පිටපත් රැසක් ඉක්මනින් හා ලාබදායක ලෙස නිෂ්පාදනය කළ හැකි වුණා.

මෙය අද දවසේ අපට ඉතා හුරු පුරුදු එදිනෙදා සංකල්පයක් වුවත් මීට වසර 600කට පමණ පෙර බටහිර යුරෝපයේ එය ටිකෙන් ටික ප‍්‍රචලිත වන්නට ගත් විට වරප‍්‍රසාද ලත් පාලක, යතිවර හා ප‍්‍රභූ පන්තිය කැළඹුණා.

‘‘මේ තරම් පොත් කන්දරාවක් බිහි වුණා ම දැනුම හා උගත්කම හෑල්ලූ වෙනවා. හැම කොල්ලටයි බල්ලටයි ම පුඵවන් ද පොත් ලියන්න? මේක හරි විගඩමක්නේ!’’ මේ ආකාරයේ තර්ක  ඕනෑ තරම් එකල දැනුම් ඒකාධිකාරියෝ මතු කරන්නට ඇති.

එම අධිපතිවාදයට එරෙහිව විකල්ප දැනුම හා මත ජනනයේ යෙදීමට එඩිතර කමක්, ආර්ථික සවියක් ලැබුණේ එකල යුරෝපයේ මතුව ආ මධ්‍යම පාංතිකයන්ගෙන්. මේ අය සමහරෙක් හුදු ව්‍යාපාරික වාසි තකා රාජ පාක්‍ෂික හා දේව පාක්‍ෂික වූවත්, අනෙක් අය නොබියව ලිබරල් මානසික්තවයෙන් කි‍්‍රයා කළා. ධනවාදයේ උල්පත් හරහා ලිබරල් චින්තනය පෝෂණය වූයේ එලෙසයි.

පුරවැසියන් මුද්‍රණ යන්ත‍්‍ර ලබාගෙන, ලිබරල් මැද පාංතික ධන ආයෝජනයන් කොට පත්තර හා සඟරා පළ කිරීම 1500 ගණන්වලදී යුරෝපයේ ඇරැඹුණා. ලෝක පත්තර සඟරා ඉතිහාසයේ මුල් සියවස තුළ තනි පුද්ගලයෙක් හෝ මිතුරන් දෙතුන් දෙනෙක් තමන් ම ලියා, අකුරු අමුණා, මුද්‍රණය කොට කඩපිල් ගානේ ගොස් විකුණු ආකාරයේ වාරික ප‍්‍රකාශන තිබුණා. බලාගෙන ගියාම මේවාත් පුරවැසි මාධ්‍ය තමයි.

එහෙත් මුද්‍රිත මාධ්‍ය පරිනාමය වෙද්දී ආයතනගත, වඩාත් ව්‍යාපාරික ස්වරූපයේ පත්තර සමාගම් බිහිවුණා. ප‍්‍රකාශකයා, කතුවරයා හා වැටුප් ලබන මාධ්‍යවේදීන් හැටියට ධූරානුක‍්‍රම සංවිධානය වුණා. තොරතුරු දොරටුපාලකයන් මතුව ආවා.

අද වෙබ් හා ඩිජිටල් තාක්‍ෂණයන් හරහා එම පහසුකම් හැසිරවීමේ හැකියාව ඇති  ඕනෑ ම කෙනෙකුට තමන්ගේ අදහස්, මතවාදයන් ඉක්මනින් ලෝකයට ම බෙදිය හැකියි. මේ නූතන පුරවැසි මාධ්‍යකරණයේ ආගමනය සිදු වුයේ 1990 දශකය අග භාගයේ පටන්. (පුරවැසි මාධ්‍යවේදයේ පැහැදිලි නිර්වචනය නම් වැටුප් නොලබා, දොරටු පාලකයන් නැතිව අදහස් ප‍්‍රකාශනයයි. එසේ නොවන පුවත් වෙබ් අඩවි හා විවිධ දේශපාලන වෙඞ් අඩවි මේ ගණයට වැටෙන්නේ නැහැ.)

මේ සංසිද්ධිය මුලදී අධිපති මාධ්‍ය ආයතන හා වැටුප් ලබන මාධ්‍යවේදීන් එය විහිඵවට හා ගර්හාවට ලක් කළා. ‘මේ කිරි කජු කොල්ලන්ට කෙල්ලන්ට පුඵවන් ද අපේ වගේ දැවැන්ත කර්මාන්තයක් එක්ක තරග කරන්න?’ යයි වහසි බස් දෙඩුවා.

වසර කිහිපයක ඇවෑමෙන් පුරවැසි මාධ්‍යවේදීන් වඩාත් ස්ථාපිත වූ විට හා ඔවුන්ට සමාජ අවධානය හා පිළිගැනීම වැඩි වූ විට අධිපති මාධ්‍ය විවිධ චෝදනා හා අවලාද නගන්නට පටන් ගත්තා.

‘‘මේ අයට ප‍්‍රමිතියක් හෝ සාරධර්ම නැහැ. මේ අය වග කියන්නේ කාට ද? මේ පිරිස නියාමනය කළ යුතුයි.’ යයි කෑ ගසන්නට පටන් ගත්තා. බලපෑමක් හා පිළිගැනීමක් නැතැයි කලක් කොන් කරනු ලැබූ පුරවැසි මාධ්‍යවේදීන්ගේ ශිල්ප ක‍්‍රම දැන් අධිපති මාධ්‍ය විසින් ද යොදා ගන්නවා. කන්නට හිතුනා ම කබරගොයාත් තලගොයා වන්නා සේ.

අධිපති හා පුරවැසි මාධ්‍යකරුවන් සැම පොදු අවකාශයේ සන්නිවේදන කරන තාක් කල් ඔවුන්ට සාරධර්ම හා ප‍්‍රමිතීන් අවශ්‍යයි. (Facebook එක ඇතුළේ රිංගා ගෙන කරන පෞද්ගලික කථාබහට එය අදාල වන්නේ නැහැ. මේ සංවාදයේදී පොදු හා පෞද්ගලික අවකාශයන් දෙකේ වෙනස පැහැදිලිව වටහා ගැනීම ඉතා වැදගත්.)

මගේ මතය නම් පුරවැසි මාධ්‍යවේදීන්ට ප‍්‍රමිති හෝ සාරධර්ම හදන්නට නැතහොත් ඔවුන් නියාමනය කරන්නට අධිපති මාධ්‍යවේදීන්ට ඉඩ නොදිය යුතු බවයි. මේ දෙපිරිස ම කි‍්‍රයා කරන්නේ පොදු අවකාශයේ, පොදු උන්නතිය සඳහා වූවත් ඔවුන්ගේ ක‍්‍රමෝපායයන් වෙනස්. නූතන තොරතුරු සමාජයේ ඔවුන් තරගරුවන් වනවා.

ශී‍්‍ර ලංකාවේ දේශීය බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසද තිබෙනවා. ඔවුන් ටිකෙන් ටික දැන් තමන්ගෙ ම අනන්‍යතාවයක් බිහි කර ගනිමින් සිටිනවා. ප‍්‍රමිති, සාරධර්ම හා අනෙකුත් වගකීම් ඔවුන් හරහා ම මතු වනු ඇති.

See also: සිවුමංසල කොලූගැටයා #123: පුරවැසි මාධ්‍ය සහ අධිපති මාධ්‍ය

ආයු දායකයාණනේ, සානුකම්පා පාමිනේ…

Karunaratne Abeysekera (1930–1983) was one of Sri Lanka’s most accomplished Sinhala broadcasters. He was also a poet and lyricist — one who had great talent to combine words and phrases in ways that soothed and energised a whole nation.

In October 1982, Karu (as he was affectionately called by friends and fans alike) wrote an especially moving and memorable Sinhala poem in the then popular Sinhala monthly magazine Kalpana. I first read this poem as a school boy in October 1982, and it left a deep impression that the first few lines stuck in my mind for decades.

In this poem, which opens with the words ආයු දායකයාණනේ, සානුකම්පා පාමිනේ…, Karu asks the giver-of-life (unspecified, and not alluding to any religious or superhuman entity) to grant him 10 more years of life so that he can…do more good, and do things he’s somehow not been able to do yet in his life. (He says it much more beautifully.)

Alas, that was not to be. Six months after this poem appeared in print, Karu was gone: he died in April 1983 aged 53.

As we enter a New Year, I borrow Karu’s evocative words and make them my own personal wish — or plea, if you like. I thank Karu’s son Dileepa Abeysekera for helping locating the full words. He calls it a little “time bomb” of the mind that his father has left behind…

Ayu Dayakayanane - 1 of 2

Ayu Dayakayanane - 2 of 2

We’re all prisoners, who dream being free! Dedicated to Ray Wijewardene

Are they really free - or prisoners of elements like all of us?

“Ah, but a man’s reach should exceed his grasp, or what’s a heaven for?” - Robert Browning

Show me a ‘free man’
And I’ll show you a prisoner:
Of time and space,
Of elements and gravity,
Firmly and forever
In the grips of
Forces of Nature
And Laws of Physics,
With no prospect
Of any release,
Or any escape.

Gravity holds us captive,
Time holds us in its grip,
We are prisoners of oxygen,
And confined to bits of land
On this Blue Planet Ocean.

We may breathe the air
But can never fly through it
On our own power:
We’ve dreamed of it
Before and since Icarus
But we’re truly stuck
On the thin, crowded crust
Of our Home Planet
Between air and water.
Between past and future.

So who can still claim
To be a free man or woman?

We are prisoners
One and all,
Of time and space,
Of elements and gravity,
Firmly and forever
In the grips of
Forces of Nature
And Laws of Physics,
With no prospect
Of any release,
Or any escape.

Except, that is –
In our imagination:
May we forever
Dream of being free!

- Nalaka Gunawardene
Colombo, 25 August 2010

Dedicated to Ray Wijewardene: high flyer, dreamer and imagineer.
Ad astra per ardua!

Desiderata: Happiness is a journey, not just a destination…

“Desiderata” is Latin for “desired things”, and the plural of desideratum. Desiderata is also the title of a famous prose poem written by Max Ehrmann an American spiritual writer and attorney.

It captures his thoughts about attaining happiness in life. Its universal and timeless sentiments have resonated with people all over the world. As with the ‘Chief Seattle speech‘, another urban legend has emerged suggesting that this poem was “found” at Old St. Paul’s Church in Baltimore and is as old as 1692.

But in this instance, the Church itself has clarified Ehrmann actually wrote it himself and copyrighted it in 1927.

None of this takes away from the beauty and profundity of the poem. Living in a world full of clutter and noise, I find much comfort in this. Here’s one illustrated version I found online:

Invictus, by William Ernest Henley: Never say die!

If you and I think we have problems, we should consider the case of English poet William Ernest Henley (1849–1903).

Wikipedia says Henley became a victim of tuberculosis of the bone at age 12. A few years later, the disease progressed to his foot, and physicians announced that the only way to save his life was to amputate directly below the knee. But he persevered. In 1867, he passed the Oxford local examination as a senior student, and led an active and productive life till he died aged 53. (According to Robert Louis Stevenson’s letters, the idea for the character of Long John Silver was inspired by his real-life friend Henley.)

In 1875, when Henley was 26 years old, he wrote a poem from a hospital bed. It originally bore no title, and wasn’t published until 1888. It was Sir Arthur Quiller-Couch who named it “Invictus” (Latin for “unconquered”) when he included the poem in The Oxford Book Of English Verse (1900).

So here is Henley’s words of resolve and courage, speaking to us across the gulf of time:

Invictus is also the title of a remarkable 2009 film directed by Clint Eastwood, starring Morgan Freeman and Matt Damon. The film is a look at the life of Nelson Mandela after the fall of apartheid in South Africa, during his term as president, when he campaigned to host the 1995 Rugby World Cup event as an opportunity to unite his countrymen. The title comes from the fact that Mandela had the poem written on a scrap of paper on his prison cell while he was incarcerated.

And here’s an image that echoes the same fighting spirit…

Seasoned words from another century to herald a New Year…

“Another year grew old and weary
And gave way to one new and young.
Another orbit we’ve completed
Around our local star, the Sun.

We’ve been here before,
And return here we shall.
Dare I say it, among celebrations:
This too shall pass…”

That was part of my own verse with which I wrote the first blog post of 2009. And do it did, just as I predicted — what powers of prescience I possess!

This time around, I stuck to prose writing that I’m slightly better at, and took a wistful and opinionated look back at the year that was.

And I was inspired by these witty and perceptive words from two of the finest wordsmiths of yesteryear, which a dear friend circulated hours before the old year ran out.

After clocking dozens of orbits, these words haven't worn out...

Oh, to live life as one great poem…

It took me 43.5 orbits around the Sun to get it...but better late than never!

It took me 43.5 orbits around the Sun to get it...but better late than never!

Laugh, and the world laughs with you; Weep, and you weep alone…

I cry, therefore I am

I cry, therefore I am

“If you have tears, prepare to shed them now,” urged Mark Antony to fellow Romans after Julius Caesar died.

But what if you simply don’t have any tears to shed? That’s what my eye doctor recently cautioned me, after a routine examination. The natural tearing in my eye, necessary for keeping it moist and clean, wasn’t quite working. There is nothing to worry, he hastened to add, for it sometimes happens as our bodies slowly age. He asked me to use eye drops twice a day for a while.

This set me thinking about the value and power of tears. Although most land mammals have a lacrimation system to keep their eyes moist, humans are the only mammal generally accepted to cry emotional tears.

In my circles, I’m known to be an emotional guy. I have never believed in that macho myth of men not crying. I shed tears of joy and tears of sorrow, sometimes in public. I cry when people I know, admire or love leave this world, sometimes at the most unexpected moments. Powerful movie moments of triumph or despair often move me to tears, as do simple joys of life — such as seeing my kid perform well on stage in a school concert.

Despite what my doctor says, I’ve been shedding plenty of tears this year.

I openly wept when journalist colleague Lasantha Wickrematunge was gunned down in broad daylight on a cruel January day. He was Sri Lanka’s real leader of the opposition.

My eyes were completely misty when the news of the original TV news anchorman and broadcast giant Walter Cronkite passed away on 18 July 2009 after an illustrious career spanning decades.

Have tears, will shed...

Have tears, will shed...

Two weeks later, I joined millions of Filipinos in mourning the passage of Cory Aquino, the courageous woman who led the world’s first People Power revolution, toppling one of the worst tyrants of the 20th century.

In contrast, Michael Jackson’s death on 25 June didn’t immediately move me to tears, even though I quickly wrote a tribute. But the live broadcast of his star-studded funeral service on 6 July did. I watched it in the solitude of a hotel room in Amsterdam on a warm summer evening, and cried — as much for the tragic end of the man as what he stood for. Those tears inspired the op ed essay on the two Moonwalks.

I can add more to this list if I think long enough. The point is: my eye specialist’s clinical examination didn’t capture these highlights (lowlights?). There’s a part of our emotional lives that our doctors may never fathom. We ourselves are often barely aware of it.

A recent article in Reader’s Digest (March 2009 issue), titled Big Boys Don’t Cry — and Other Myths About Men and Their Emotions, said new research reveals that a man’s emotional life is as complex and rich as a woman’s, but often remains a mystery to him as well as to any woman who loves him. You can say that again!

Conventional wisdom doesn’t encourage or celebrate grown men crying. One of my favourite poems is ‘Solitude’ by Ella Wheeler Wilcox, which opens with these memorable lines:

“Laugh, and the world laughs with you;
Weep, and you weep alone;
For the sad old earth must borrow its mirth,
But has trouble enough of its own.
Sing, and the hills will answer;
Sigh, it is lost on the air;
The echoes bound to a joyful sound,
But shrink from voicing care.”

My close friends think I’m melancholic by nature, and long ago I came to terms with who and what I am. I don’t spend my days lamenting or weeping, for sure, but I also don’t hesitate to cry when the emotion warrants it.

If that means I weep alone, so be it.

I remember Auden: We must love one another or die…

W H Auden (1907 - 1973)

W H Auden (1907 - 1973)

It begins in a bar, and ends with a prayer. It was written in another century by a poet on the opposite side of the planet on the day the deadliest war in history broke out.

Almost 70 years later, at the end of my own 30-year-long war, I have been reading and re-reading September 1, 1939. I’m trying to make sense of what is happening around me. The near hysterical mass euphoria on one side, and bewildered dejection on the other.

I was just six when the poet W H Auden died, and only 13 when this bloody, protracted war started. As I wrote in an essay published on the day after the war ended, I have lived all my adult years with this war providing a constantly grim, sometimes highly disruptive backdrop.

I survived the war in its various phases, including uneasy lulls when guns were temporarily silent. I watched most of my own friends join the exodus of genes and talent from a land where they saw no hope or future. I chose to stay on, but questioned the wisdom of it each time a major atrocity took place. I went through six jobs and one marriage, and raised a child who would soon be the same age as I was when the war started.

Are we at the end of the long, dark tunnel? Is the promised land of peace and prosperity now at hand? Have we seen the last of multi-barrel guns, grenade launchers, helicopter gunships, claymore mines and the deadly suicide bombers? Or will national security and anti-terrorism continue to dictate what we can or cannot do as citizens in a free, democratic and finally peaceful country?

I honestly don’t know. Probably it’s too early to tell. But I’m uneasy with celebrations when so much healing and rebuilding need to be done. I’m worried about continuing the simplistic division of people into patriots and traitors. As I wrote earlier this week, this perception of Us and Them is our first landmine on the long road to peace. I don’t know why we as a people continue to insist on everything being in black and white. What happened to the myriad shades of grey?

For some months now, I’ve been turning to classical and modern poems for solace and comfort. When prose fails, verse must take over. Auden himself disliked this poem, but few words in English move me as his line: “We must love one another or die.”

So here it is, the full and original words of September 1, 1939 – for whatever resonance it may offer us across the gulf of seven decades straddling two centuries:

September 1, 1939

I sit in one of the dives
On Fifty-second Street
Uncertain and afraid
As the clever hopes expire
Of a low dishonest decade:
Waves of anger and fear
Circulate over the bright
And darkened lands of the earth,
Obsessing our private lives;
The unmentionable odour of death
Offends the September night.

Accurate scholarship can
Unearth the whole offence
From Luther until now
That has driven a culture mad,
Find what occurred at Linz,
What huge imago made
A psychopathic god:
I and the public know
What all schoolchildren learn,
Those to whom evil is done
Do evil in return.

Exiled Thucydides knew
All that a speech can say
About Democracy,
And what dictators do,
The elderly rubbish they talk
To an apathetic grave;
Analysed all in his book,
The enlightenment driven away,
The habit-forming pain,
Mismanagement and grief:
We must suffer them all again.

Into this neutral air
Where blind skyscrapers use
Their full height to proclaim
The strength of Collective Man,
Each language pours its vain
Competitive excuse:
But who can live for long
In an euphoric dream;
Out of the mirror they stare,
Imperialism’s face
And the international wrong.

Faces along the bar
Cling to their average day:
The lights must never go out,
The music must always play,
All the conventions conspire
To make this fort assume
The furniture of home;
Lest we should see where we are,
Lost in a haunted wood,
Children afraid of the night
Who have never been happy or good.

The windiest militant trash
Important Persons shout
Is not so crude as our wish:
What mad Nijinsky wrote
About Diaghilev
Is true of the normal heart;
For the error bred in the bone
Of each woman and each man
Craves what it cannot have,
Not universal love
But to be loved alone.

From the conservative dark
Into the ethical life
The dense commuters come,
Repeating their morning vow;
“I will be true to the wife,
I’ll concentrate more on my work,”
And helpless governors wake
To resume their compulsory game:
Who can release them now,
Who can reach the deaf,
Who can speak for the dumb?

All I have is a voice
To undo the folded lie,
The romantic lie in the brain
Of the sensual man-in-the-street
And the lie of Authority
Whose buildings grope the sky:
There is no such thing as the State
And no one exists alone;
Hunger allows no choice
To the citizen or the police;
We must love one another or die.

Defenceless under the night
Our world in stupor lies;
Yet, dotted everywhere,
Ironic points of light
Flash out wherever the Just
Exchange their messages:
May I, composed like them
Of Eros and of dust,
Beleaguered by the same
Negation and despair,
Show an affirming flame.

– W. H. Auden

Pete Seeger turns 90 on World Press Freedom Day: Thank you for the protest music!

Pete Seeger: Still singing protest at 90...

Pete Seeger: Still singing protest at 90...

Today, 3 May, is once again World Press Freedom Day. It is recognised by the UN, and observed by media professionals and media activists worldwide to ‘draw attention to the role of independent news and information in society, and how it is under attack’.

By happy coincidence, today also marks the 90th birthday of Pete Seeger, American folk singer and a pioneer of protest music. Since media freedom is inseparable from the democratic rights to dissent and protest, I will devote this blog post to salute Pete and his many decades of music for worthy causes — ranging from the American civil rights movement and opposing the Vietnam war to saving the environment and nuclear disarmament.

I won’t go over the basic biographical or career information, which is easily found online. Wikipedia has a good entry, and PBS shows a career timeline which has covered some of the most momentous events of the past century. There are approximately 200 songs (music and lyrics) that Pete wrote or with which he is associated – including “Guantanamera,” “Where Have All The Flowers Gone,” “If I Had A Hammer,” “Turn Turn Turn,” “Wimoweh,” “We Shall Overcome”.

Pete is a hero for at least three generations of music lovers and freedom lovers around the world who believe in human rights, human dignity and democratic freedoms. Armed with nothing more than his banjo and melodious voice, and driven by the courage of his conviction, this small, gentle man has stood up to mighty leaders, generals and officials.

Never underestimate the power of one determined man...

Never underestimate the power of one determined man...

Pete is celebrated as much for his artistic and cultural achievements as for standing resolutely for his political beliefs and for lending his voice and music in support of causes be believed in. In 1955, he was called before the now infamous House Un-American Activities Committee, but refused to name personal and political associations on the grounds that this would violate his First Amendment rights. He said: “”I am not going to answer any questions as to my association, my philosophical or religious beliefs or my political beliefs, or how I voted in any election, or any of these private affairs. I think these are very improper questions for any American to be asked, especially under such compulsion as this.”

This defiance resulted in sustained harassment, persecution and professional isolation. As his recent PBS biography noted, “Standing strong for deeply-held beliefs, Seeger went from the top of the pop charts to the top of the blacklist and was banned from American commercial television for more than 17 years. This determined singer/songwriter made his voice heard and encouraged the people of the world to sing out along with him.”

‘If you love your country, you’ll find ways to somehow to speak out, to do what you think is right,” Pete says in this powerful documentary looking back at over half a century of activist singing and music.


Watch opening segment of PBS AMERICAN MASTERS series: Pete Seeger: The Power of Song, directed by Jim Brown and first aired in February 2008

Watch more PBS interviews with Pete Seeger and some of his archived performances from yesteryear

Having pleaded under the First Amendment during the communist witch days of the 1950s, Pete repeatedly paid tribute to the far-sighted American pioneers who introduced the First Amendment guaranteeing the freedom of speech.

“As some judge said, if there is any fixed star in our firmament, that is the First Amendment,” he says in a talk-cum-performance at the Ford Hall Forum. In this audio-only piece, he talks the privilege of living under the First Amendment. He recalls his experience being questioned by the House Unamerican Activities Committee, encounters with censorship, and his relationship with fellow singer Woody Guthrie. It runs for nearly an hour, but is worth every second.

For someone like Pete Seeger who sang alongside Dr Martin Luther King, Jr., and other civil rights movement leaders and activists, it must have been deeply moving to be able to sing at the concert to mark President Barack Obama’s inauguration on 20 January 2009 at the Lincoln Memorial.

Watch Bruce Springsteen sing along with Pete Seeger on Woody Guthrie’s “This Land Is Your Land”. As he often does, Pete invites the euphoric audience to sing along!

One of my favourite Pete Seeger songs is “Turn! Turn! Turn! (to Everything There is a Season)”, often abbreviated to “Turn! Turn! Turn!”. It’s a song adapted entirely from the the Book of Ecclesiastes in the Bible (with the exception of the last line) and composed to music by Pete Seeger in 1959. Seeger waited until 1962 to record it,

Pete Seeger tells how he came to write “Turn Turn Turn.”

I have always believed that we have to get creative and resourceful when the basic freedoms of conscience and freedom of expression are under siege from despotic rulers and fanatical extremists. When we are not allowed to express in factual prose, we must turn to creative prose. And when prose fails, we still have verse, lyrics, satire and drama — the possibilities are only limited by our imagination. This is why I celebrate activist artistes like Pete Seeger, and invoke the memory of activist-poets like Adrian Mitchell and Ken Saro-wiwa. When the barbarians are at our gates and we feel surrounded by the unrelenting forces of hatred, intolerance and tribalism, they remind us that Another World is Possible — but we have to believe in it, stay the course and find ways to sing, dance and laugh our way out of gloom.

And here’s Pete singing another one of my personal favourites, a song that powered the civil rights movement and has since inspired and sustained struggles for social justice around the world: We Shall Overcome.



New York Times editorial appreciation on 5 May 2009: Still Singing

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 82 other followers